บทที่ 1484 ไข่ดาวฝีมือไอ้วัวโง่

บ้านเงียบสงบ หมู่บ้านก็เงียบสงบ ช่วงยามบ่ายของทุกวัน จะมีเพียงเสียงสายน้ำจากลำธารไม่ไกลนัก เสียงลม และเสียงแมลงกับนกนานาชนิดที่ขับขานเข้ามาในโสตประสาทของเขา

เขากับตาลงเล็กน้อย ใบหน้าที่ดูบริสุทธิ์ผุดผ่องนั้นดูอ่อนโยนขึ้นอีกสองส่วน เขาชอบวันเวลาเช่นนี้เหลือเกิน ทุกเช้าต้องยุ่งวุ่นวายอยู่หลายชั่วโมง จากนั้นก็นอนพักตอนเที่ยงอีกสองชั่วโมง ยามบ่ายออกไปทำงานกับทุกคนอีกสองสามชั่วโมง ก็หมดไปหนึ่งวัน เวลาที่เหลืออยู่ เขาได้ดื่มด่ำไปกับทุกสิ่งรอบตัว

เขาสามารถดื่มด่ำไปกับความเย็นฉ่ำของลำธารท่ามกลางฤดูร้อนที่แดดแผดเผา สามารถดื่มด่ำไปกับกลิ่นหอมของดอกไม้ใบหญ้าบนภูเขาที่อากาศเย็นสบายตลอดทั้งปี และที่ยิ่งไปกว่านั้นคือ สามารถดื่มด่ำไปกับความตื่นตาตื่นใจและความโหยหาในยามที่ฝูงนกฝูงสัตว์วิ่งผ่านป่าไม่ไกลนักไปอย่างรวดเร็ว

วันเวลาช่างดูเนิบนาบเป็นอิสระ และดูอิ่มเอมใจถึงเพียงนี้ เดิมทีเขาเป็นคนไร้ความกังวล ในตอนนี้ เขายิ่งไร้ความกังวลมากขึ้นไปอีก แถมยังมีความเฉื่อยชาเพิ่มขึ้นมาอีกนิดหน่อย

ทว่า ยามบ่ายวันนี้ดูจะต่างออกไปเล็กน้อย มีควันสีฟ้าสายหนึ่งลอยออกมาจากบ้านของอาจารย์ ตามมาด้วยกลิ่นหอมหวนที่พุ่งเข้ามาในโพรงจมูกเมื่อควันจางลง อาจารย์กลับมาแล้ว!