บทที่ 1489 เน็ตไอดอลงานเข้า

สิ่งที่เขาได้ลิ้มรสคืออะไร? ดูเหมือนยังคงเป็นเห็ดหูหนูหิน แต่กลับไม่ใช่แค่เห็ดหูหนูหินธรรมดาเพียงอย่างเดียว เขารู้สึกได้เพียงว่าระหว่างริมฝีปากและฟันนั้น ราวกับมีสายลมร้อนระอุจากภูเขาพัดผ่านเข้ามา แสงแดดสาดส่องลงมาจนแสบตา สะท้อนบนใบหน้าของผู้คนจนแทบจะลืมตาไม่ขึ้น ป่าไม้ไม่ไกลนักส่งเสียงนกส่งเสียงร้องจอแจดังมาเป็นระยะ

เส้นทางบนเขานั้นสูงชัน ทุกย่างก้าวที่เดินไป รู้สึกว่ายากลำบากเหลือเกิน อากาศที่สูดเข้าไปเจือด้วยความร้อนจากแสงแดดจัด แทบจะแผดเผาหลอดลมให้ไหม้เกรียม ลมหายใจที่พ่นออกมา ยิ่งทำเอาสองริมฝีปากร้อนผ่าวจนแห้งแตก ความร้อนของกลางฤดูร้อนมาถึงจุดสูงสุดในชั่วขณะนี้ ทั่วทั้งร่างเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อที่เหนียวเหนอะหนะ ขณะที่ยกมือขึ้นปาดเหงื่อ สายตาก็เหลือบมองขึ้นไปเบื้องบน ฝีเท้าก็หยุดชะงักลง

ดูเหมือนว่าเขาได้เดินมาถึงยอดเขาเสียแล้ว เพียงยกมือขึ้นก็สามารถสัมผัสกับท้องฟ้าใสไร้เมฆได้ ก้มมองลงไปก็เห็นหุบเขาที่ลึกสุดหยั่ง ความตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกพลุ่งพล่านขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจไปพร้อมกับทัศนียภาพที่กว้างไกล ตามมาด้วยไอเย็นที่พัดโชยมาจากหุบเขาเป็นระลอก เสียงกริ๊งกร๊างอันไพเราะปะปนมากับไอเย็นนั้น ทำให้ความร้อนรุ่มมลายหายไปในพริบตา รู้สึกเบาสบายไปทั่วทั้งร่าง จิตใจกระจ่างใส สายตาสว่างไสว

กลางฤดูร้อนก็ยังคงเป็นกลางฤดูร้อนเช่นเดิม แสงแดดก็ยังคงเป็นดวงอาทิตย์ที่ร้อนแรงดวงเดิม แต่กลับไม่ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจอีกต่อไป ตรงกันข้ามเขากลับหลอมรวมเข้ากับความร้อนแรงนี้ เป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดิน คงอยู่ร่วมกับขุนเขาและสายน้ำ จิตวิญญาณทั้งหมด ตั้งแต่ภายในสู่ภายนอก ราวกับผ่านการเผาผลาญหล่อหลอมด้วยเปลวเพลิง ชำระล้างมลทิน จนเหลือไว้เพียงความบริสุทธิ์สะอาดใส

"เฮ้อ" เชฟใหญ่จางลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาสว่างไสวราวกับเปลวไฟในเตาหลอม เปล่งประกายเจิดจ้า เขาเงียบไปเนิ่นนาน ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร เพียงแค่ถือตะเกียบยืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะ สายตาจ้องมองไปยังจานเห็ดหูหนูหินผัดไข่ที่ใส่น้ำค้างจานนั้น จ้องมองอยู่นานแสนนานโดยไม่ขยับเขยื้อน จนกระทั่งลูกศิษย์ที่อยู่ข้างๆ สะกิดเขาเบาๆ แล้วถามว่า: "อาจารย์ครับ เป็นอะไรไปครับ?" เขาถึงได้ค่อยๆ วางตะเกียบลง เงยหน้าขึ้นด้วยท่าทางที่เปี่ยมด้วยความเลื่อมใส แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า: "ที่แท้แล้ว เมื่ออาหารอร่อยถึงขีดสุด มันสามารถชำระล้างจิตวิญญาณของคนคนหนึ่งได้จริงๆ!"