บทที่ 1488 น้ำทิพย์

พลังเทพในตัวของหลี่ชิงเฟิงนั้นมีอยู่อย่างไม่สิ้นสุด แต่การที่เขาโฆษณาสรรพคุณของ 'น้ำค้างบนยอดเขา' ไว้สูงส่งถึงเพียงนี้ เขาจึงไม่สามารถทำให้รู้สึกว่ามันเป็นของหาง่ายที่พบได้ทั่วไป เขาจำเป็นต้องทำให้ 'น้ำค้างบนยอดเขา' ดูล้ำค่ามากขึ้นเสียหน่อย ของที่หายากย่อมมีค่าเสมอ

สวี่กวงจวินเองก็ยิ่งให้ความสำคัญกับน้ำค้างบนยอดเขามากขึ้นไปอีก มือที่โอบกอดขวดน้ำไว้กระชับแน่นขึ้นเรื่อยๆ เขาพูดซ้ำๆ ว่า: "พี่เฟิง พี่วางใจเถอะครับ น้ำอยู่คนอยู่!"

หลี่ชิงเฟิงรู้สึกขำไม่ออกบอกไม่ถูก แต่สวี่กวงจวินร้อนใจอยากจะพิสูจน์พลังของน้ำค้างบนยอดเขา จึงรีบวางสายโทรศัพท์แล้วตรงไปยังห้องครัวหลังร้าน ถึงแม้หน้าร้านจะไม่คึกคักเหมือนเมื่อก่อน แต่ในครัวก็ยังคงไม่ยุ่งวุ่นวายนัก แม้กระนั้น ทุกคนก็ยังคงตั้งใจทำงานของตนอย่างขยันขันแข็ง เชฟใหญ่จางสบโอกาสที่งานไม่ยุ่งมาก จึงกำลังสอนงานลูกศิษย์อยู่ด้วยความตั้งใจ สวี่กวงจวินแทรกตัวเข้าไปแล้วดึงเสื้อของเชฟใหญ่จางเบาๆ: "อาเฒ่าจาง ผมมีของดีจะให้ดู"

เชฟใหญ่จางมองเขาด้วยความสงสัย เขาก็นำขวดน้ำที่กอดไว้ในอกออกมา แล้วโชว์อย่างภาคภูมิใจว่า: "น้ำค้างบนยอดเขา!”

“อะไรนะ?" เชฟใหญ่จางขมวดคิ้ว "ของบ้าอะไรนั่น?”