บทที่ 1497 เกี่ยวกับคุณว่าเป็นใครไม่ได้เลย

เป็นอย่างที่คิด วิธีนี้ใช้ได้ผลจริงๆ เมื่อไม้ไผ่ที่มัดใบจิงจูฉ่ายยื่นไปใกล้โทรศัพท์ เจ้างูพิษตัวนั้นก็หดตัวถอยหลังไปโดยสัญชาตญาณ เสี่ยวฮวาอาศัยจังหวะนี้ใช้ไม้เขี่ยโทรศัพท์มาได้อย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็เก็บโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วส่งให้คุณยายเฝิง

คุณยายเฝิงมองหลี่เสี่ยวฮวาด้วยความงุนงง นี่เป็นครั้งแรกที่นางพบว่า เด็กหญิงคนนี้ดูเหมือนจะไม่ได้ไร้ประโยชน์ไปเสียหมด อย่างน้อยสิ่งที่บรรดาหลานชายสุดที่รักทำไม่ได้ เด็กคนนี้ก็ทำได้ นางเม้มริมฝีปาก รับโทรศัพท์มาแล้วสั่งว่า: "ยังจะยืนบื้อทำอะไรอีก? ยังไม่รีบไปตามแม่ของเจ้ามาอีก!"

จุดนี้ห่างจากโรงสีพอสมควร แม้จะอยู่ในทิศทางปากหมู่บ้านเหมือนกัน แต่หมู่บ้านสร้างอยู่ในซอกหุบเขา ระยะทางจากหน้าหมู่บ้านถึงท้ายหมู่บ้านห่างกันประมาณหนึ่งกิโลเมตร จากบ้านของนางไปยังโรงสีที่ปากหมู่บ้านก็มีระยะทางเป็นเส้นตรงอย่างน้อยห้าร้อยเมตร นางเสียดายที่จะใช้หลานชายของนางให้ไปตามคน นางกลัวว่าบรรดาหลานรักทั้งหลายพอคลาดสายตาไปแล้วจะเกิดอุบัติเหตุ แต่เสี่ยวฮวาไม่เหมือนกัน เด็กหญิงที่ไร้ค่าคนหนึ่งจะเกิดอุบัติเหตุอะไรได้? คนอื่นต่อให้คิดจะลักพาตัวเด็ก เขาก็ต้องลักพาตัวเด็กผู้ชายกันทั้งนั้น คุณยายเฝิงคิดว่าความคิดของนางไม่มีอะไรผิด

ทว่า เสี่ยวฮวากลับไม่ทำตามคำสั่งแล้วรีบวิ่งออกไปเหมือนทุกครั้ง แต่กลับยืนนิ่งอยู่ที่เดิม จ้องมองนางด้วยสายตานิ่งเรียบ ดวงตาใสกระจ่างคู่นั้นมีความเห็นอกเห็นใจเจือปนอยู่เล็กน้อย เธอกล่าวว่า: "ทำไมฉันต้องไปตามแม่ของฉันมาด้วยคะ?”

“มือถือก็เก็บกลับมาให้คุณแล้วไม่ใช่หรือ?”