บทที่ 1496 แมลงสาบ

คุณยายเฝิงจนใจ ทำได้เพียงหันไปหาหลานชายคนที่สองที่อายุน้อยลงมาหน่อย ประมาณเก้าถึงสิบขวบแล้วกล่าวว่า: "เจ้าคนรอง ไป ไปช่วยย่าเอามือถือกลับมาหน่อย" (คำว่า 'เจ้าคนรอง' ในที่นี้ไม่ใช่ความหมายดั้งเดิมตามลำดับพี่น้อง แต่เป็นชื่อเรียกด้วยความเอ็นดูสำหรับหลานคนที่สองที่ต่อจากคนโต หากมีคนที่สามและสี่ก็จะเรียกตามลำดับไป ส่วนเด็กผู้หญิงจะถูกเรียกว่า 'พี่สาวคนโต' 'น้องสาวคนรอง' และอื่นๆ ตามลำดับ)

เด็กชายที่ยืนอยู่ข้างพี่ชายคนโตส่ายหัวอย่างแรง น้ำเสียงสั่นเครือ: "ยายครับ ผม... ผมไม่กล้า ผมกลัว”

“กลัวอะไร?" ประกายความสิ้นหวังวาบขึ้นในดวงตาของคุณยายเฝิง นางตะคอกเสียงต่ำ: "ยายจะตายอยู่แล้ว เจ้ายังจะกลัวอะไรอีก?”

“เลี้ยงพวกเจ้ามาเสียแรงเปล่าจริงๆ เจอเรื่องแค่นี้ก็กลัวกันไปหมด!”

“หรือว่า... หรือว่าพวกเจ้าอยากเห็นยายนอนตายอยู่ที่นี่?"