บทที่ 1495 คุณยายเฝิงถูกงูกัด

ห้าวฉีมองไปทางเสี่ยวฮวาแล้วพูดว่า: "เสี่ยวฮวา เธอไปหาทางฝั่งปากหมู่บ้านนะ ฉันอายุมากที่สุด เดี๋ยวฉันไปทางท้ายหมู่บ้านเอง" ท้ายหมู่บ้านเต็มไปด้วยบ้านร้างที่ไม่มีคนอยู่ โดยปกติแล้วพวกเด็กๆ จะไม่กล้าไปที่นั่นคนเดียว

แต่ตอนนี้เหตุการณ์ฉุกเฉิน ห้าวฉีในฐานะที่อายุมากที่สุดในสามคน จึงจำต้องไปที่ท้ายหมู่บ้านเพียงลำพัง หลังจากแบ่งงานกันเรียบร้อย ทั้งสามก็แยกย้ายกันปฏิบัติการ

เพียงไม่นาน เด็กน้อยทั้งสามที่เพิ่งกลับมาที่ลานบ้านก็วิ่งตรงไปที่หมู่บ้านอีกครั้ง เสี่ยวฮวาเป็นคนที่รูปร่างผอมบางที่สุดในบรรดาสามคน แต่ความผอมบางของเธอนั้นเป็นเพียงเมื่อเทียบกับห้าวฉีและจื่อเหิงเท่านั้น หากลองเทียบกับเด็กผู้หญิงวัยเดียวกันในหมู่บ้าน จะพบว่าจริงๆ แล้วเธอแข็งแรงมาก ผิวสีน้ำผึ้งภายใต้แสงแดดสาดส่องเปล่งประกายด้วยพลังแห่งชีวิตที่เบิกบาน ผมเปียของเธอมัดไว้สูงมาก มันเด้งไปเด้งมาตามจังหวะการวิ่ง ชายกระโปรงพริ้วไหวพัดปลิวไปด้านหลังตามแรงลมภูเขา

อันที่จริงเธอไม่ค่อยกังวลเท่าไหร่ว่าพานเจ๋อกับจื่ออวี๋จะหลงทาง เพราะทุกคนในหมู่บ้านต่างก็รู้จักจื่ออวี๋ ขอเพียงแค่พวกเขาไม่ออกไปนอกหมู่บ้าน ก็ไม่จำเป็นต้องกังวลว่าจะทำหาย สิ่งเดียวที่ต้องกังวลคือพวกเขาอาจจะเกิดอุบัติเหตุอะไรขึ้นในหมู่บ้านมากกว่า เช่น ตกน้ำหรือถูกงูกัด

ตอนนี้เป็นช่วงกลางฤดูร้อนที่งูพิษออกหากินบ่อยที่สุด ในหมู่บ้านมีงูอยู่ทุกที่ บางครั้งงูยังเลื้อยเข้ามาในบ้านด้วย ลานบ้านของเธอปีนี้ก็มีงูเข้ามาแล้วหลายตัว แม้แต่ตรงบันไดหรือใต้เตียงที่บ้านก็เคยมีคนเจอตัวงูมาแล้ว ทุกครั้งที่เห็นงูพิษ เธอจะรู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่น สุดท้ายแม่หรือไม่ก็พ่อของเธอก็ต้องเป็นคนจัดการไล่มันไป เธอกลัวงู หรือจะพูดให้ถูกก็คือ คงไม่มีใครไม่กลัวงูหรอก