บทที่ 1504 ไม่เอาเมียแล้ว

ไม่เพียงเท่านั้น แม้แต่ไอ้วัวโง่ที่เป็นคนนอกก็ยังถูกชาวบ้านพากันหยอกล้อเพราะเขาลงมือทำงานอย่างเต็มที่ มีคนถามไอ้วัวโง่ว่า: "ไอ้วัวโง่ เจ้ามีคู่หรือยังล่ะ?" ไอ้วัวโง่ดูเขินอาย ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี แม้สติปัญญาของเขาจะตามอายุไม่ทัน แต่ก็เป็นเด็กวัยรุ่นอายุสิบกว่าปีแล้ว ย่อมเข้าใจเรื่องพวกนี้อยู่บ้าง

เขาหันไปมองอาจารย์ด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ หลี่ชิงเฟิงจึงกล่าวว่า: "ยังไม่มีครับ ไอ้วัวโง่ยังเด็กอยู่ ไม่ต้องรีบร้อน" ป้าคนที่ถามจึงกล่าวต่อ: "ไม่เด็กแล้วล่ะ ยี่สิบกว่าแล้ว แต่งงานมีครอบครัวได้แล้ว"

แม่ม่ายฉินแซวขึ้นว่า: "ท่านป้ากระตือรือร้นอยากจะแนะนำคู่ให้ไอ้วัวโง่ขนาดนี้ หรืออยากจะแนะนำตัวเองให้ไอ้วัวโง่หรือไงคะ?" ป้าคนนั้นก็ไม่ได้โกรธ เท้าสะเอวกล่าวว่า: "ถ้าไอ้วัวโง่ยอมรับคนแก่ห้าสิบอย่างฉันได้ ฉันจะหย่ากับตาแก่ที่บ้านแล้วแต่งงานกับเขาเดี๋ยวนี้เลย!" คำพูดนี้ทำเอาทุกคนหัวเราะร่า

ชายวัยกลางคนที่อยู่ไม่ไกลตะโกนด่าว่า: "ดูสภาพตัวเองสิ ต่อให้ไอ้วัวโง่ตาบอดมันก็ไม่เอาเจ้าหรอก" ป้าคนนั้นเบ้ปากกล่าวว่า: "หึ สภาพอย่างฉันแล้วทำไม? ตอนนั้นใครกันที่ร้องห่มร้องไห้จะแต่งงานกับฉัน?" ชายคนนั้นพูดไม่ออก

แม่ม่ายฉินกล่าวว่า: "ท่านป้าหมดสิทธิ์แล้วล่ะ ดูสิว่าสามีของป้าหวงป้าขนาดไหน?" ใบหน้าของป้าคนนั้นมีรอยยิ้มพริ้มพราย: "ฉันก็ต้องหมดสิทธิ์อยู่แล้ว แต่ในหมู่บ้านเรายังมีสาวๆ อีกตั้งเยอะไม่ใช่หรือ" พูดจบก็หันไปมองชิงเฟิงแล้วถามว่า: "ชิงเฟิง ไอ้วัวโง่นี่เชื่อฟังเธอทุกอย่างเลยใช่ไหม?" หลี่ชิงเฟิงไม่พยักหน้าและไม่ส่ายหัว: "ก็แล้วแต่สถานการณ์ครับ" ป้าคนนั้นพูดว่า: "คนดีๆ อย่างไอ้วัวโง่ อย่าปล่อยให้สาวหมู่บ้านอื่นมาฉกตัวไปเชียว เก็บไว้ในหมู่บ้านเรา หาเมียสักคนเถอะ" หลี่ชิงเฟิงยิ้ม: "เรื่องนี้ผมตัดสินใจแทนไม่ได้หรอกครับ ต้องดูที่ตัวไอ้วัวโง่เอง" พูดจบก็รีบไปตามจื่ออวี๋ เจ้าหนูจื่ออวี๋ตัวนี้ชอบวิ่งพล่านไปทั่ว