บทที่ 1505 จอมโจรภูเขา

เด็กหญิงตัวไม่สูงนัก สูงไม่ถึงหนึ่งร้อยหกสิบเซนติเมตร รูปร่างไม่ถือว่าผอมบาง ออกจะกลมและดูแข็งแรง ท่อนบนสวมเสื้อเชิ้ตลายตารางสีเข้มเก่าๆ ตัวหนึ่ง เนื้อผ้าของเสื้อหยาบกร้าน ดูปราดเดียวก็รู้ว่าราคาถูกมาก

กางเกงของเธอก็เป็นสีเข้มเช่นกัน แต่ดูไม่ออกเลยว่าสีเดิมคือสีดำหรือสีเทากันแน่ บนเนื้อผ้าที่ซีดจางมีรอยเปื้อนโคลนจากการลงแรงทำงานติดอยู่ ชุดที่สวมใส่ทำให้เด็กหญิงดูมีความเป็นผู้ใหญ่มาก

แต่ความเติบใหญ่ที่ว่าไม่ใช่ความเติบใหญ่ที่เปล่งประกายด้วยเสน่ห์ทางเพศ หากแต่เป็นความเติบใหญ่ที่ผ่านการขัดเกลาจากกาลเวลา ผิวพรรณของเธอหยาบกร้านไม่ต่างจากเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ แขนขาที่ดูสั้นหนาก็เป็นเพราะต้องตรากตรำทำงานมาตลอดหลายปี

อย่างไรก็ตาม ใบหน้ากลมป้อมของเธอยังคงรักษาความนุ่มนิ่มและผิวที่ตึงกระชับแบบเด็กสาวเอาไว้ บนแก้มยุ้ยๆ คู่นั้นฝังไว้ด้วยดวงตาที่ราวกับอัญมณี แม้จะไม่โตนัก แต่กลับเปล่งประกายเจิดจ้าเป็นพิเศษ โดยเฉพาะในตอนที่เธอนั่งยองๆ รินชาให้คนอื่นแล้วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย แสงแดดที่สาดส่องลงบนใบหน้าของเธอได้หลอมรวมเข้าไปในดวงตาคู่สวย

ราวกับปลาที่ว่ายเข้ามาในแหล่งน้ำ ไม่เพียงแต่ทำให้ปลาดูอิสระเสรี แต่ยังทำให้ดวงตาที่ใสสะอาดราวกับน้ำพุคู่นั้นเต็มไปด้วยพลังแห่งชีวิตที่เบิกบาน เธอยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ สองข้างโผล่ออกมา: "คุณป้าคะ ถ้ากลัวร้อน ก็ผสมน้ำเย็นสักหน่อยนะคะ ฉันเอาน้ำต้มสุกที่เย็นแล้วมาด้วยค่ะ"