บทที่ 1510 แตกแล้วก็ประกอบกลับไม่ได้

ไอ้วัวโง่เบิกตากว้าง เขา... เขา... เขาถูกอาจารย์ตลบหลังอีกแล้ว! อาจารย์นี่นิสัยไม่ดีเลย! ไอ้วัวโง่ทำตัวเหมือนเด็ก เอามือกอดอก คิ้วขมวดมุ่น มองอาจารย์ด้วยท่าทางไม่พอใจ

หลี่ชิงเฟิงหัวเราะอย่างร่าเริง ภายใต้เสียงหัวเราะของเขา ไอ้วัวโง่ก็อดไม่ได้ที่จะถามตัวเองในใจว่า เขาชอบไฉ่อิงจริงๆ หรือเปล่า แม้สติปัญญาของเขาจะเหมือนเด็กสิบกว่าปี แต่เด็กวัยสิบกว่าปีก็รู้ดีว่าความชอบคืออะไร ความชอบก็คือเวลาที่มองเห็นอีกฝ่าย จะรู้สึกเหมือนทุกสิ่งรอบข้างถูกปิดกั้นไปโดยอัตโนมัติ ในดวงตาจะเห็นเพียงแค่คนตรงหน้า หูจะได้ยินเพียงแค่เสียงของอีกฝ่าย ต่อให้แสงแดดกลางฤดูร้อนจะแผดเผาเพียงใด ก็ยังเทียบไม่ได้กับความร้อนรุ่มในหัวใจของตัวเอง เพียงแค่เห็นหน้าอีกฝ่าย ตรงหน้าอกก็จะรู้สึกร้อนผ่าวไปหมด สมองถึงกับร้อนจนคิดอะไรไม่ออก เหลือเพียงความว่างเปล่า และอีกฝ่ายก็คือแสงดาวอันเจิดจ้าที่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นในความว่างเปล่านั้น

ความชอบก็คือ การที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ สามารถนึกถึงอีกฝ่ายได้ทุกที่ทุกเวลา และทนไม่ได้ที่จะได้ยินคนอื่นพูดถึงข้อเสียของอีกฝ่าย แม้แต่คนในครอบครัวที่ใกล้ชิดที่สุดก็ไม่ได้ ความชอบก็คือ การอยากเอาใจใส่ทุกอย่างของอีกฝ่าย รวมถึงครอบครัวและเพื่อนของเธอ อยากรู้ทุกเรื่องราวเกี่ยวกับเธอ ความชอบ...

ไอ้วัวโง่อึ้งไป เขาค้นพบในทันทีว่า ตัวเองที่มักจะดูซื่อบื้อเสมอ กลับรู้ว่าความชอบคืออะไร เขาถึงกับรู้ว่าความชอบคืออะไร ความชอบ? ไม่ใช่ความชอบแบบที่ชอบพี่ใหญ่หรืออาจารย์ ไม่ใช่ความชอบแบบที่ชอบพี่ผอมแห้งหรือจื่อเหิงกับจื่ออวี๋ เป็นความชอบที่แปลกประหลาดมาก ความชอบแบบนี้ทำให้เขารู้สึกยากจะเอื้อนเอ่ย และไม่อยากให้ใครรู้ อยากจะแอบเก็บไว้ในใจเพียงลำพัง

ทว่า เพราะสติปัญญาของเขาไม่เพียงพอ และระดับสติปัญญาต่ำกว่าคนวัยเดียวกัน เขาจึงเก็บอะไรไว้ไม่ได้เลย แม้แต่คนรอบข้างก็ยังสังเกตเห็นร่องรอยนั้น ก่อนที่เขาจะทันได้รู้ตัวเสียอีก เมื่อวานนี้เขายังไม่แน่ใจว่าชอบไฉ่อิงหรือเปล่า ช่วงเช้าวันนี้ก็ยังไม่แน่ใจ แต่ในตอนนี้ ดูเหมือนเขาจะแน่ใจแล้ว ความชอบเป็นสิ่งที่ล้ำลึกเกินกว่าจะเรียกว่ารัก มันเป็นเพียงแค่ความชอบ ชอบเหมือนที่ชอบสิ่งสวยงามสิ่งหนึ่ง แม้จะไม่กล้าบอกว่าความชอบนี้จะคงอยู่ตลอดไปหรือไม่ แต่ในวินาทีที่หัวใจเต้นรัวนี้ ความชอบนี้ช่างรุนแรงเหลือเกิน