บทที่ 1511 ชายสวมแว่นกรอบทองผู้พยายามทำตัวเป็นวัยรุ่น

"หา?" ถังไฉ่อิงเงยหน้าขึ้น สบเข้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของพี่สะใภ้ แล้วรีบยิ้มกล่าวว่า "ไม่มีอะไรค่ะ ฉันคงจะเหนื่อยไปหน่อย"

พี่สะใภ้กล่าวว่า: "ถ้าอย่างนั้นหนูไปช่วยดูหลานๆ ในห้องโถงนะ เดี๋ยวอาหารเย็นพี่ทำเอง" ถังไฉ่อิงไม่ได้ปฏิเสธ ล้างมือเสร็จก็เดินกลับไปที่ห้องโถง เด็กแฝดในห้องโถงยังเล็กมาก เพิ่งจะอายุได้ไม่กี่เดือน ยังเดินไม่ได้ ทำได้เพียงคลานไปมาบนพื้นเท่านั้น แม้เด็กทั้งสองจะคลานได้อย่างรวดเร็ว แต่ก็สังเกตได้ไม่ยากว่าร่างกายของพวกเขานั้นเล็กมาก ผอมบางกว่าเด็กทั่วไปมาก แต่ก็ดูไม่ออกว่ามีความผิดปกติอะไร

เธอเพิ่งจะนั่งลงบนม้านั่งตัวเล็ก ก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากในลานบ้าน "เฮ้อ วันนี้ดวงไม่ดีเลย ขุดของป่าได้รวมๆ แล้วแค่สามสิบกว่าชั่งเอง”

“นั่นสิ เดี๋ยวนี้ของป่าในเขามันหาขุดยากขึ้นทุกที นอกจากต้องไปขุดถึงในป่าลึก”

“ยังดีที่ที่บ้านปลูกผักไว้บ้าง ตอนนี้แต่ละวันก็ได้เงินมาหลายสิบหยวน รวมๆ แล้วก็พอประทังชีวิตคนในครอบครัวเราได้"