บทที่ 1514 หูซานเม่ย

เด็กๆ ทุกคนต่างเห็นว่าชื่อนี้เข้าท่าดี เหมาะกับผู้หญิงนิสัยไม่ดีอย่างถังไฉ่อิงมาก ดังนั้น เพื่อผดุงความยุติธรรม บรรดาเจ้าหนูทั้งหลายจึงเคลื่อนพลอย่างเกรียวกราวไปถึงบริเวณใกล้บ้านของแม่มดเฒ่า

แม้แม่มดเฒ่าจะเป็นคนไม่ดี แต่พวกเขาไม่ใช่คนที่จะทำเรื่องชั่วช้า พวกเขาเพียงแค่อยากจะเรียกแม่มดเฒ่าออกมาเผชิญหน้ากันสักตั้ง แล้วพูดประโยคเด็ดขาดสักสองสามคำ ห้ามไม่ให้เธอรังแกพี่ไอ้วัวโง่ของพวกเขาอีกก็พอ เรื่องอื่นไม่ต้องพูดให้มากความ พวกเขาคือตัวแทนแห่งความยุติธรรม ต้องสยบคนด้วยคุณธรรมและเหตุผล พวกเขาไม่ใช่โจรป่า!

ดังนั้น ห้าวฉีรีบคว้าก้อนหินเล็กๆ ในมือของเจียหรูมาแล้วพูดว่า: "พวกเราไม่ได้มาสู้กันนะ เธอจะถือก้อนหินไว้ทำไม?" เมื่อก้อนหินถูกแย่งไป ก็ไม่ต่างจากนักรบที่ถูกแย่งอาวุธ เจียหรูตื่นตัวทันที ตามสัญชาตญาณเธอร้อง 'อ๋อ' ออกมาคำหนึ่งแล้วงับเข้าที่ข้อมือของห้าวฉีเต็มแรง

"โอ๊ย!" ห้าวฉีร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด: "ลี่เจียหรู!" มือของเขาสั่นจนเผลอปล่อย ก้อนหินถูกแย่งกลับไป เจียหรูก็ปล่อยปากออกจากข้อมือ พลางเช็ดน้ำลายที่มุมปากกล่าวว่า: "ใครใช้ให้เธอมาแย่งของฉันล่ะ!”

“เธอเป็นหมาหรือไง?" ห้าวฉีจับข้อมือที่เจ็บปวด เหงื่อกาฬแตกพลั่ก "กัดคนตลอดเลย เธอเป็นหมาหรือไง?" ก้มลงมองข้อมือ เห็นรอยกัดจนเลือดซิบ ห้าวฉีโกรธมาก เจียหรูเองก็โกรธเช่นกัน