บทที่ 1515 ทรยศตัวจริง

แม้ที่พักอาศัยในปัจจุบันจะไม่สามารถเปรียบเทียบกับบ้านของคนอื่นในหมู่บ้านน้ำเขียวได้ แต่สำหรับเธอแล้ว มันดีกว่าบ้านเดิมของเธอที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งมากนัก แถมตัวเธอเองยังมีความบกพร่องทางร่างกายเล็กน้อย ไม่สมบูรณ์แบบเหมือนหญิงสาวทั่วไป การได้สามีที่รู้จักเอาอกเอาใจอย่างถังไฉ่จวิน ทำให้เธอรู้สึกซาบซึ้งในความเมตตาของสวรรค์อย่างแท้จริง

ที่สำคัญไปกว่านั้น ในครอบครัวที่ยากจนข้นแค้นแห่งนี้ ทุกคนล้วนมีจิตใจโอบอ้อมอารี ตั้งแต่ปู่ย่าไปจนถึงน้องสะใภ้ตัวน้อย ทุกคนต่างปฏิบัติกับเธอเหมือนคนในครอบครัวจากใจจริง เธอไม่เคยมีความรู้สึกอึดอัดหรือประหม่าเหมือนสะใภ้จากที่อื่น เธอได้หลอมรวมตัวเองเข้าเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้อย่างสมบูรณ์แล้ว เธอยังเชื่ออีกว่า หากทุกคนในครอบครัวร่วมแรงร่วมใจกัน ชีวิตของพวกเขาจะต้องดีขึ้นเรื่อยๆ อย่างแน่นอน

สามีของเธอ ถังไฉ่จวิน ยังบอกอีกว่า จะพยายามซื้อรถยนต์สำหรับเดินทางในปีหน้า ถึงตอนนั้นเขาจะขับรถพาเธอและลูกๆ กลับไปเยี่ยมบ้านเดิม เธอรู้ดีว่าสามีทำไปเพื่อต้องการให้เธอมีหน้ามีตา แต่ในความเป็นจริง เธอไม่เห็นความจำเป็นต้องทำขนาดนั้นเลย สิ่งที่เธอต้องการมีเพียงให้สามีสุขภาพแข็งแรงและลูกๆ เติบโตอย่างมีความสุขก็เพียงพอแล้ว

เมื่อเห็นเหล่าเด็กน้อยที่มาเยือนบ้านในวันนี้ หูซานเม่ยก็ต้อนรับอย่างอบอุ่น เธอหั่นผลไม้และต้มชานมให้เด็กๆ ทาน มือของเธอแม้จะขาดนิ้วไปบางส่วน ทำงานได้ไม่คล่องแคล่วเท่าคนอื่น แต่สำหรับงานบ้านเล็กๆ น้อยๆ เธอก็ยังทำได้ เพียงแต่ทำออกมาได้ไม่รวดเร็วเท่าคนอื่นเท่านั้น

หลังจากเธอเดินกลับเข้าไปในห้องครัว ไม่นานกลิ่นหอมกรุ่นของนมก็ลอยออกมา เด็กๆ ทุกคนต่างหันไปมองทางห้องครัวโดยสัญชาตญาณ ถังไฉ่อิงที่กำลังเล่นกับหลานๆ สีหน้าเริ่มผ่อนคลายลงบ้างแล้ว เธอถามขึ้นว่า: "พี่ได้ยินว่าพวกเธอมาอ่านหนังสือด้วยกันเป็นประจำ วันนี้ทำไมไม่อ่านหนังสือที่บ้านล่ะ ถึงได้วิ่งเล่นออกมาข้างนอกกัน?"