บทที่ 1517 ยังคงดูดีเหมือนเดิม

จื่ออวี๋เดิมทีตั้งใจจะวิ่งไล่จับเจ้าแมววิเศษ แต่จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนร่างกายวูบไป ไม่รู้ว่าเพราะอะไร สองเท้าของเธอจึงลอยพ้นจากพื้นดิน เมื่อก้มลงมอง ก็เห็นเจ้าแมววิเศษที่ยืนอยู่บนพื้นค่อยๆ ห่างออกไปทุกที ส่วนพ่อที่อยู่ไม่ไกลนัก ก็กำลังเงยหน้ามองดูเธอด้วยความเป็นห่วง

เธอรู้สึกตื่นตระหนกอยู่แวบหนึ่ง แต่ก็เพียงแวบเดียวเท่านั้น พอสัมผัสได้ถึงสายลมภูเขาที่พัดผ่านข้างหู ทุกสิ่งรอบข้างดูเล็กลงเรื่อยๆ จนในที่สุดทิวทัศน์ของภูเขาทั้งลูกก็สะท้อนอยู่ในแววตาของเธอ เธอก็ยิ้มออกมา เธอปรบมือเล็กๆ ด้วยความดีใจ พลางเงยหน้าขึ้นมองนกยักษ์ นกยักษ์บดบังท้องฟ้าจนมิด ในมุมนี้ เธอไม่สามารถมองเห็นท้องฟ้าเหนือหัวได้แล้ว แต่กลับสามารถมองเห็นทิวทัศน์ของแนวเทือกเขาสีเขียวขจีได้ทั่วทั้งแผ่นดิน เธออยู่สูงมาก สูงเหลือเกิน เธอราวกับกลายเป็นนกตัวน้อยที่สามารถบินร่อนไปทั่วท้องฟ้าได้ เธอดีใจจนบอกไม่ถูก ไม่เพียงแต่ปรบมือ ยังตื่นเต้นจนส่งเสียงอ้อแอ้พูดออกมาไม่หยุด "ปาป๊า สูงๆ”

“บินๆ”

“ฮ่าๆ”

“สูงๆ"