บทที่ 1518 เธอเจ็บมือ แต่ฉันเจ็บใจ

ไอ้วัวโง่รู้สึกว่าตนเองได้ทรยศต่อเพื่อนพ้องเข้าแล้ว เขารู้สึกผิดต่อห้าวฉี จื่อเหิง และคนอื่นๆ เขามีความผิด เขาสมควรตาย

แต่ทว่า เรื่องของความรู้สึกเป็นสิ่งที่ควบคุมได้ยากจริงๆ ไม่ว่าเขาจะตำหนิตัวเองในใจอย่างไร สายตาของเขาก็ยังคงเผลอไผลไปจับจ้องที่ถังไฉ่อิงอยู่เรื่อย สุดท้ายในช่วงมื้อเที่ยง ไอ้วัวโง่จึงวิ่งหนีกลับบ้านไปราวกับคนขี้ขลาด เขาเกรงว่าหากอยู่นานกว่านี้อีกเพียงสักนิด เขาคงจะถลำลึกจนถอนตัวไม่ขึ้น และจะกลายเป็นคนที่ทรยศต่อเพื่อนพ้องอย่างสมบูรณ์

เขายังเป็นคนที่ยอมเป็นคนเช่นนั้นไม่ได้

ทันทีที่เขากลับมาถึง จื่อเหิงและคนอื่นๆ ก็พากันล้อมหน้าล้อมหลัง "พี่ไอ้วัวโง่ วันนี้พี่เจอแม่มดเฒ่านั่นไหม?" ห้าวฉีถามขึ้น ไอ้วัวโง่ส่ายหัว แล้วโกหกคำโตว่า: "ไม่เจอ" แต่ใบหน้าของเขากลับแดงก่ำ จื่อเหิงจ้องมองเขาด้วยแววตาสงสัย: "พี่ไอ้วัวโง่ เวลาพี่โกหก ทำไมบนหน้าพี่ถึงมีสิวขึ้นมาล่ะครับ?" ไอ้วัวโง่ตกใจ รีบยกมือขึ้นคลำหน้าตัวเอง บนหน้าจะมีสิวขึ้นมาได้อย่างไร? จื่อเหิงหัวเราะเยาะ: "พี่ไอ้วัวโง่โกหกจริงๆ ด้วย!"

"พี่ไอ้วัวโง่เป็นคนทรยศ!" เสี่ยวฮวากล่าวด้วยความโกรธ เจียหรูกล่าวเสริมว่า: "คนทรยศ! คนทรยศ!" เจียฮุ่ยแก้ให้: "ต้องบอกว่า 'คนทรยศ' สิ คือคนที่หักหลังเพื่อนพ้อง!"