บทที่ 1524 กินข้าวแล้วทุบหม้อข้าว

งานเลี้ยงอาหารค่ำที่บ้านของชิงเฟิงดำเนินไปจนถึงสามทุ่มถึงได้เลิกรา เวลานี้สำหรับคนในเมืองอาจจะเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นของชีวิตยามค่ำคืนเท่านั้น แต่สำหรับชาวบ้านที่ทำงานหนักมาตลอดทั้งวัน นี่คือเวลาพักผ่อนที่ดีที่สุด

เดิมทีหลายคนวางแผนจะออกไปดูน้ำในนาข้าวแถวหัวสะพานในคืนนี้ แต่เพราะงานเลี้ยง เลยล่าช้าไป เช้าวันรุ่งขึ้นทุกคนจึงต้องรีบตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเพื่อไปเฝ้าดูน้ำ พอเฝ้าน้ำจนเต็มนาข้าวแล้ว ถึงจะกลับมาทำงานในหมู่บ้านต่อ

ทุกอย่างดำเนินไปตามทิศทางที่ทุกคนคาดการณ์ไว้ ฟ้ายังไม่ทันสว่าง ก็มีผู้ชายและผู้หญิงหลายคนในหมู่บ้านขี่รถจักรยานยนต์มุ่งหน้าออกไป การทำนาก็เป็นเช่นนี้ การหว่านพืชในฤดูใบไม้ผลิและการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ร่วงนั้นเหนื่อยยากอย่างแน่นอน แต่กระบวนการระหว่างทางก็ไม่ได้ง่ายดายนัก การใส่ปุ๋ย การกำจัดแมลง การถอนวัชพืช สิ่งเหล่านี้ยังถือเป็นเรื่องเล็กน้อย ที่สำคัญที่สุดคือ นาข้าวของคนจำนวนมากต้องอาศัยน้ำจากลำธารสายเดียวกันหล่อเลี้ยง และน้ำในลำธารไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาสามารถควบคุมได้ ดังนั้นจึงจำเป็นต้องตื่นเช้าหรือกลับดึกเพื่อไปเฝ้าที่หัวคันนา

ต้องรอจนกว่านาข้าวของตัวเองจะได้รับน้ำจนเต็มที่ถึงจะจากไปได้ มิฉะนั้น หากจากไปก่อนล่วงหน้า ก็มีโอกาสสูงที่เพิ่งจะผันน้ำเข้านาไปหมาดๆ ไม่ทันไรก็จะมีคนมาขุดคันนาแย่งน้ำไป

ปีที่แห้งแล้งบนเขานั้นมีน้อยมาก ต่อให้จะเป็นสถานการณ์แบบปัจจุบันที่ฝนไม่ตกมาหลายเดือนแล้ว น้ำในลำธารก็ยังไม่ถึงกับขาดแคลน เพียงแต่ปริมาณน้ำลดลงไปจริงๆ เมื่อปริมาณน้ำน้อยลง การจะจัดสรรน้ำให้เท่าเทียมกันทุกแปลงนาจึงทำได้ยาก ใครๆ ก็อยากให้นาของตัวเองได้รับน้ำอย่างเต็มที่ ดังนั้น ชาวบ้านในปีก่อนๆ จึงมักจะมีปากเสียงกันเพราะเรื่องการผันน้ำอยู่บ่อยครั้ง