บทที่ 1525 ไอ้ไม้ผุ

ก่อนที่น้ำตาของลูกสาวจะร่วงหล่นลงมา หลี่ชิงเฟิงก็รีบหยิบสมุดวาดภาพกางออกตรงหน้าเธอแล้วกล่าวว่า: "ลูกรัก ไม่ต้องแย่งของพี่ชาย เรามาวาดรูปในนี้กันเถอะ" จื่ออวี๋สูดจมูกฟืดฟาด พลางขยี้ตา ก่อนจะเริ่มขีดเขียนสมุดอย่างน้อยใจ

นี่เป็นครั้งแรกที่จื่ออวี๋จับปากกา แต่กลับจับได้ดูเข้าท่าทีเดียว เดิมทีเธอแค่กำเอาไว้เฉยๆ แต่พอสังเกตเห็นว่าท่าจับของเธอไม่เหมือนของพี่ชาย จึงหันไปมองพี่ชายอยู่หลายครั้ง ในที่สุด หลังจากปรับเปลี่ยนอยู่หลายรอบ เธอก็สามารถเลียนแบบท่าจับปากกาของพี่ชายได้สำเร็จ แม้ท่าจับปากกาจะเลียนแบบได้ แต่เห็นได้ชัดว่าเธอยังเลียนแบบท่าทางตอนที่พี่ชายจดจ่อเขียนหนังสือทีละขีดละเขียนไม่ได้ พี่ชายจดบันทึกไปพึมพำไป เธอก็ทำตามแบบพี่ชาย ส่งเสียงอ้อแอ้เป็น 'ภาษาทารก' ขีดเขียนยุ่งเหยิงลงบนสมุด พอวาดได้สักพักก็หยุดลงอย่างภูมิใจ ยืนชื่นชมผลงานของตัวเองเล็กน้อย แล้วจึงวาดต่อ เห็นพี่ชายพักดื่มน้ำ เธอก็มองไปรอบๆ เมื่อไม่เห็นแก้วน้ำของตัวเอง จึงรีบยื่นมือไปทางพ่อพลางร้องอ้อแอ้ หลี่ชิงเฟิงหยิบแก้วน้ำให้เธอ เธอก็เลียนแบบพี่ชาย ดื่มหนึ่งอึก กลืนลงคอ แล้วทำเสียงจิ๊ปากอย่างน่าเอ็นดู

เท่านั้นยังไม่พอ พอเห็นพี่ชายไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไรถึงได้ทะเลาะโต้เถียงกับเจ้าลิง เธอก็เลียนแบบพี่ชายอีก มือเล็กๆ เท้าสะเอว พลางด่าลิงว่า: "ไอ้ทึ่ม!" ลิงโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง พ่นน้ำลายใส่สองพี่น้อง จื่อเหิงด่ากลับ: "ไอ้ทึ่มตัวใหญ่!”

“แกมันไอ้ทึ่มตัวเบ้อเริ่ม!"

ลิงก็เป็นเด็กซนตัวหนึ่ง บางครั้งพอเด็กสองคนมาอยู่ด้วยกัน ก็สามารถทะเลาะกันได้เพราะเรื่องเล็กน้อยเท่าเมล็ดงา ก็บอกไม่ได้ว่าใครผิดใครถูก แต่ที่แน่ๆ การทะเลาะกันไม่ได้กระทบต่อความสัมพันธ์ของพวกเขาเลย แม้จื่อเหิงกับลิงจะพูดคนละภาษา แต่การทะเลาะกันก็ไม่มีปัญหา เพราะลิงรู้ว่าต้องชูนิ้วกลางให้ ทุกครั้งที่ลิงชูนิ้วกลาง จื่อเหิงก็โกรธจนแทบบ้า เขาเองก็อยากชูนิ้วกลางคืนให้ลิงเหมือนกัน แต่คุณพ่อเคยกำชับนักหนาว่าห้ามทำเช่นนั้นเด็ดขาด เขาจึงทำไม่ได้ และต้องไม่ทำด้วย เขาทำได้เพียงด่าลิงว่าทึ่ม ไอ้ทึ่มตัวใหญ่ ไอ้ทึ่มตัวเบ้อเริ่ม ไอ้ทึ่มที่โง่ที่สุดในโลก!