บทที่ 1526 นาข้าวแตกแห้ง

หมู่บ้านไป๋มู่มี 'ไอ้ไม้ผุ' คนนี้เป็นตัวนำ ทั้งปากคอเราะร้ายแถมท่าทางยังหยิ่งผยองเสียจนไม่มีใครเกิน หากเป็นเมื่อก่อน ชาวบ้านหมู่บ้านน้ำเขียวที่ซื่อตรงคงจะเลือกยอมถอยสักก้าวเพื่อความสงบสุขไปแล้ว แต่ในตอนนี้พวกเขามีความมั่นใจมากขึ้น อีกทั้งในปีที่ผ่านมา ชีวิตความเป็นอยู่ก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จึงทนไม่ได้กับความอัปยศอดสูเช่นนี้

คนเราเมื่อเคยเห็นยอดเขาสูงตระหง่านมาแล้ว เหตุใดต้องยอมพ่ายแพ้ให้กับเนินดินเล็กๆ ด้วย? เรื่องในวันนี้ถ้าพูดให้ถึงที่สุดก็คือเรื่องการผันน้ำเข้าสู่นาข้าว จะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ จะว่าเล็กก็ไม่เล็ก ทว่า ฝ่ายตรงข้ามกลับยั่วยุด้วยการด่าทอว่าชาวหมู่บ้านน้ำเขียวเป็นลูกกะหรี่ เรื่องแบบนี้จะให้ยอมทนได้อย่างไร?

ถังจ๋ายหมินไม่พูดพร่ำทำเพลง กำหมัดแน่นแล้วชกเข้าที่ร่างของไอ้ไม้ผุทันที เมื่อเห็นเขาเริ่มลงมือ สองฝ่ายที่ยืนเผชิญหน้ากันอยู่ก็ปะทุความโกลาหลขึ้นทันที แม้ทุกคนในมือจะถืออุปกรณ์เครื่องมืออยู่ แต่เครื่องมือพวกนี้มีไว้สำหรับทำงาน ไม่ได้มีไว้สำหรับฆ่าคน ดังนั้นแม้ทุกคนจะอยู่ในอารมณ์โกรธจัด แต่ก็ไม่มีใครใช้เครื่องมือในมือทำร้ายใครอย่างถึงตาย

อย่างไรก็ตาม วิชาหมัดมวยของชาวเขาอย่าง 'หมัดเจ็ดสังหาร' หรือ 'กรงเล็บกระดูกพิฆาต' ก็ไม่ใช่เล่นๆ มือที่ปกติเอาไว้จับมูลสัตว์ พอมาจิกทึ้งกันกลับรวดเร็วและรุนแรงยิ่งนัก มือที่ปกติใช้ตอนลูกไก่ พอใช้เกาหน้าก็เป็นแผลเหวอะหวะได้ไม่ยาก ยิ่งไปกว่านั้น ขาที่ปกติใช้เดินเขาหลายสิบกิโลเมตร พอจู่ๆ เตะเข้าที่หน้าท้องอีกฝ่าย ก็สามารถส่งคนตัวปลิวไปได้ไกลหลายเมตร สถานการณ์แม้จะไม่ถึงกับเลือดตกยางออก แต่ก็โกลาหลวุ่นวายอย่างยิ่ง

ชาวบ้านหมู่บ้านน้ำเขียวได้เปรียบเรื่องความแข็งแกร่งของร่างกายเล็กน้อย แต่กลับถูกชาวบ้านหมู่บ้านไป๋มู่กดดันด้วยจำนวนคนที่มากกว่า ชาวบ้านหมู่บ้านน้ำเขียวที่เดิมทีเป็นฝ่ายคุมเชิง ก็เริ่มเพลี่ยงพล้ำจากการถูกรุมล้อมของชาวบ้านหมู่บ้านไป๋มู่