บทที่ 1527 ขโมยน้ำ

ในความเป็นจริง นาข้าวที่ได้รับน้ำจนอิ่มตัวแล้ว แม้จะไม่มีน้ำไหลเข้ามาเพิ่มอีกก็สามารถอยู่ได้นานถึงสองถึงสามวัน ที่พวกเขามาแอบผันน้ำในช่วงกลางดึกเมื่อสามวันก่อนนั้น เพราะชาวบ้านหมู่บ้านไป๋มู่ส่วนใหญ่มักไม่ค่อยมาดูนาข้าวในตอนกลางคืน ดังนั้นพวกเขาจึงมาแอบเปิดทางน้ำในช่วงกลางคืนโดยไม่มีใครมาขัดขวาง

พอถึงเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อชาวบ้านหมู่บ้านไป๋มู่มาเห็นว่าน้ำถูกปิดไว้ นาข้าวของหมู่บ้านน้ำเขียวก็ได้รับน้ำจนอิ่มตัวจากการผันน้ำตลอดทั้งคืนไปแล้ว นาข้าวที่อิ่มน้ำมักจะคงสภาพอยู่ได้นานสองถึงสามวัน เดิมทีทุกคนตั้งใจจะมาเฝ้าน้ำตั้งแต่เมื่อคืนก่อน แต่เพราะหมู่บ้านมีการเรียกประชุมกะทันหัน จึงไม่ได้มา ส่วนเมื่อคืนทุกคนก็ไปทานข้าวที่บ้านชิงเฟิง จึงไม่ได้มาอีก

ตามหลักแล้วแค่สามวันเท่านั้น ไม่น่าจะถึงกับทำให้นาข้าวแตกแห้งได้ แต่สภาพอากาศปีนี้มันผิดปกติมาก ซึ่งเป็นสิ่งที่ชาวบ้านคาดไม่ถึง ถึงจะเป็นอย่างนั้น ชาวบ้านหมู่บ้านน้ำเขียวก็เพียงแค่ต้องการปล่อยน้ำมาช่วยกู้สถานการณ์นาข้าวของตัวเองเท่านั้น ไม่ได้มีเจตนาจะยึดครองช่องน้ำทั้งหมดเสียเมื่อไหร่

แม้ว่าการที่พวกเขาปิดทางน้ำจะทำให้ฝั่งหมู่บ้านไป๋มู่ต้องประสบปัญหาขาดแคลนน้ำในช่วงสั้นๆ แต่ตราบใดที่ยังผันน้ำเข้าไปใหม่ก่อนที่นาข้าวของหมู่บ้านไป๋มู่จะแห้งขอด ก็ย่อมไม่ส่งผลกระทบใดๆ ต่อนาข้าวของทางนั้น

ทว่าชาวบ้านหมู่บ้านไป๋มู่กลับไม่คิดเช่นนั้น พวกเขารู้สึกว่า ยิ่งมีน้ำเยอะเท่าไหร่ยิ่งดี ถ้าน้ำน้อยลง ก็จะส่งผลกระทบต่อผลผลิตข้าว ใครบ้างล่ะที่จะไม่อยากให้ข้าวในนาของตัวเองได้ผลผลิตดี? ต่างคนต่างก็อยากได้ทั้งนั้น เธอก็อยากได้ ฉันก็อยากได้ แต่ในเมื่อฟ้าฝนไม่เป็นใจ น้ำก็มีอยู่เพียงเท่านี้ สุดท้ายก็ต้องมีคนหนึ่งที่ต้องเสียประโยชน์ ชาวบ้านหมู่บ้านน้ำเขียวเป็นฝ่ายที่ต้องเสียประโยชน์จนชินเสียแล้ว ดังนั้นชาวบ้านหมู่บ้านไป๋มู่บางส่วนจึงคิดอย่างเห็นแก่ตัวว่า การจะให้ตัวเองได้ผลผลิตเต็มที่นั้น เป็นสิ่งที่ควรผลักภาระไปให้ชาวบ้านหมู่บ้านน้ำเขียวรับไป