บทที่ 153 ลูกเตะทำลายล้าง

ปานเว่ยหมินคิดเอาเองว่าที่นี่คือโรงพยาบาล หลี่ชิงเฟิงคงไม่กล้าวู่วาม จึงแค่นเสียงเย็นชาว่า

"หึ! ใช่แล้วจะทำไม? เกี่ยวอะไรกับแก?"

"แกคิดว่าไงล่ะ?"

หลี่ชิงเฟิงยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าทั้งคู่ ร่างสูงใหญ่ราวกับขุนเขา แผ่กลิ่นอายกดดันมหาศาล

ทว่าสองสามีภรรยากลับมั่นใจเต็มเปี่ยม ไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย