บทที่ 1530 ปิดตายช่องน้ำ

ชาวบ้านหมู่บ้านไป๋มู่เองก็งุนงงไม่แพ้กัน นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? หากปราศจากน้ำที่ไหลผ่านช่องน้ำจากด้านบน นาข้าวของหมู่บ้านน้ำเขียวจะอยู่รอดได้อย่างไร?

ยังไม่ทันที่ทุกคนจะได้คิดหาคำตอบ ไอ้ไม้ผุก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา: "ฮ่าฮ่าฮ่า แน่นอนว่าไม่มีความเห็นอะไร เราสมปรารถนาเลยล่ะ!”

“ไม่มีพวกแกมาคอยขโมยน้ำ ต่อไปต่อให้ต้องเจอปีที่แห้งแล้งกว่านี้ น้ำของหมู่บ้านไป๋มู่เราก็ไม่มีวันขาดแคลนแน่นอน!”

“ขอแค่ตอนนั้นพวกแกอย่ามาร้องไห้ขอส่วนแบ่งน้ำจากพวกเราก็แล้วกัน"

คิดดูแล้ว หลี่ชิงเฟิงคนนี้คงคิดว่าตัวเองมีเงินสักนิดหน่อยแล้วจะทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ ถึงได้ไม่เห็นคุณค่าของผลผลิตในนาข้าวเลย เขาถึงได้กล้าพูดประโยคที่จะตัดช่องน้ำแบบนี้ออกมาได้ง่ายๆ แต่เขาคงไม่รู้ว่า ข้าวในนาเหล่านี้มีความหมายมากเพียงใดสำหรับเกษตรกรบนภูเขา