บทที่ 1533 บินได้แล้ววิเศษนักหรือ?

หลังจากทำงานเสร็จ เขายังคงเท้าสะเอวแล้วกล่าวว่า: "ปูนซีเมนต์กับอิฐพวกนี้พวกเราเป็นคนก่อเอง ใครหน้าไหนที่กล้ามาทำลาย ก็อย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจก็แล้วกัน!" ความหมายโดยนัยคือ ต่อให้คนหมู่บ้านน้ำเขียวเปลี่ยนใจอยากจะขุดท่อระบายน้ำขึ้นมาใหม่ ก็ต้องได้รับการอนุญาตจากเขาก่อน เพราะกำแพงอิฐซีเมนต์หนาครึ่งเมตรที่เขาเพิ่งต่อเติมเพิ่มเข้าไปนี้ เป็นกรรมสิทธิ์ของเขาแต่เพียงผู้เดียว ใครก็ไม่มีสิทธิ์มาทำลายตามอำเภอใจ!

หลี่ชิงเฟิงยิ้มกล่าวว่า: "วางใจเถอะ พวกเราไม่ไปยุ่งกับของของนายหรอก เพียงแต่ว่ากำแพงซีเมนต์ของนายหนาขนาดนี้ อาจจะแตะร้าวง่ายหน่อย นายควรหมั่นสาดน้ำบ่อยๆ จะได้ไม่แตกออกไปเสียเอง" พูดจบก็นำชาวบ้านเดินจากไป

ไอ้ไม้ผุแม้จะเกลียดหลี่ชิงเฟิงเข้าไส้ แต่ก็รู้สึกว่าที่เขาพูดมาก็มีเหตุผล ดูท่าสองวันนี้คงต้องคอยมาสาดน้ำใส่กำแพงซีเมนต์นี้บ่อยๆ เสียแล้ว มิฉะนั้นถ้ามันร้าวขึ้นมา ความคงทนก็คงลดน้อยลงไปมากทีเดียว

ชาวบ้านหมู่บ้านน้ำเขียวทำงานหนักมาตลอดทั้งเช้า นาข้าวของตัวเองก็ได้รับการชลประทานจากเครื่องสูบน้ำมาตลอดทั้งเช้าเช่นกัน ในตอนนี้ ภายใต้แสงแดดอันร้อนระอุ ผืนน้ำส่องประกายระยิบระยับ ต้นข้าวโอนเอนไปมาตามลม ลมในฤดูร้อนราวกับไอระเหยที่ร้อนจัด พัดจนเหงื่อบนตัวทุกคนแทบจะเดือดพล่าน แต่ทุกคนกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ไม่มีใครใส่ใจแสงแดดที่แผดเผา และไม่มีใครบ่นเรื่องอากาศที่ร้อนระอุ

เมื่อมองดูนาข้าวที่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ทุกคนต่างพากันถอนหายใจยาวๆ ออกมา มีคนกล่าวว่า: "โชคดีที่ชิงเฟิงนึกวิธีใช้เครื่องสูบน้ำ ไม่อย่างนั้นนาข้าวพวกเราคงไม่รอดถึงวันนี้แน่”