บทที่ 1534 เนื้อเค็มแห้ง

จินจวนหรี่ตาลงเล็กน้อย ปรายตามองเด็กน้อยที่ทำตัวอวดดีอย่างไม่วางตา จากนั้นก็หันไปมองจินซานที่กำลังมองมาทางตนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทันใดนั้นมันก็รู้สึกว่าศักดิ์ศรีของมันในฐานะสัตว์ตัวผู้ที่ทรงพลังกำลังถูกคุกคามอย่างรุนแรง

การลงไปว่ายน้ำจับปลาได้มันวิเศษนักหรือ? มันกระพือปีกโผบินขึ้นไปทันที ราวกับขีปนาวุธที่พุ่งทะยานผ่านแนวป่า แล้วพุ่งตรงไปยังสระน้ำที่ตีนเขา ไม่นานนัก มันก็บินกลับมาด้วยท่าทางเปียกปอน และในปากยังคาบปลามาด้วย ที่กรงเล็บก็ยังจับปลาเอาไว้อีกตัว มันโยนปลาเหล่านั้นลงบนผืนหญ้าตรงหน้าจื่อเหิง แล้วเชิดหน้าขึ้นสูง ราวกับจะบอกว่า จับปลาหรือ? เรื่องเด็กๆ! มีแต่คนไร้ความสามารถเท่านั้นแหละที่ชอบเอาเรื่องเล็กน้อยแบบการจับปลามาพูดอวดอ้าง

แววตาของจินซานดูขบขันยิ่งขึ้น มันเดินเข้าไปใกล้จินจวนที่ตัวเปียกโชก แล้วใช้ปีกตบไปที่ตัวของจินจวนเบาๆ

จื่อเหิงไม่ยอมแพ้ เขาเท้าสะเอวแล้วกระทืบเท้าตะโกนว่า: "หึ การจับปลาได้มีอะไรน่าอวดนักหนา?”

“ผมเคยจัดการหมูป่าตัวเบ้อเริ่มได้ด้วยตัวคนเดียวมาแล้วนะ!" หนูน้อยทำท่าทางโอ้อวดโดยกางแขนทั้งสองข้างออกไปข้างหลังสุดแรง พร้อมทำสีหน้าจริงจังเกินเหตุว่า: "ตัวใหญ่ขนาดนี้เลยนะ!”