บทที่ 1541 นาข้าวของไอ้ไม้ผุถูกน้ำท่วม

ฉินเฮ่าคิดดูแล้วก็รู้สึกว่าคำพูดของตนเมื่อครู่ไม่เหมาะสมนัก จึงฉีกยิ้มพลางกล่าวว่า: "จริงด้วย แม่พูดถูกครับ”

“แต่นี่ฝนตกได้จังหวะจริงๆ เลยนะ”

“หมู่บ้านเราเพิ่งจะไม่มีเครื่องสูบน้ำใช้ พอตกเย็นปุ๊บฝนก็ตกปั๊บเลย"

ฝนเริ่มตกหนักขึ้นเรื่อยๆ ชาวหมู่บ้านน้ำเขียวส่วนใหญ่ต่างก็ไม่ต่างจากครอบครัวของพวกเขา ต่างพากันเดินออกมาดูที่หน้าบ้านโดยมิได้นัดหมาย ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดเมื่อได้รับแสงจากสายฟ้าก็เผยให้เห็นกลุ่มเมฆหนาทึบที่ดูหนักอึ้ง ราวกับว่าน้ำฝนที่ไม่ได้ตกลงมาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมาถูกกักเก็บไว้ในกลุ่มเมฆที่แน่นหนาจนไร้อากาศถ่ายเทเหล่านั้น แทบจะกดทับลงมาจนทั่วทั้งผืนฟ้า

หมู่บ้านราวกับจะรับรู้ถึงความกดดันที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ในคืนที่ฝนตกหนักเช่นนี้จึงดูเงียบสงบเป็นพิเศษ ไก่ เป็ด และห่านต่างพากันกลับเข้าเล้าเพื่อหลบฝน หมูและวัวก็หมอบนิ่งอยู่ในคอกของตัวเอง เสียงลมหายใจของพวกมันถูกเสียงฝนกลบจนมิด แม้แต่สัตว์ปีกและสัตว์ป่าในขุนเขาก็เงียบสนิทไร้สุ้มเสียงใดๆ ระหว่างฟ้าและดิน เหลือเพียงสายฝนที่โหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง นานๆ ครั้งจะมีเสียงฟ้าร้องที่ดังราวกับเสียงกลองศึกคอยกระตุ้นเตือนให้หยาดฝนจำนวนนับไม่ถ้วนพุ่งเข้าโจมตี ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่ไพศาล แม้แต่โครงร่างของภูเขาก็ถูกปกคลุมไปด้วยสีเทาขาว