บทที่ 1540 คนหนึ่งกับสัตว์สองตัวสู้กับแตน

คนหมู่บ้านไป๋มู่ฝ่ายสนับสนุนให้ทำสงครามกล่าวว่า: "ทำอะไรก็ให้เหลือทางถอยไว้บ้าง วันหน้าจะได้พบหน้ากันได้ การที่พวกคุณทำให้ความสัมพันธ์แตกหักขนาดนี้ ไม่ส่งผลดีต่อใครเลย" "ใครจะไปอยากได้ผลประโยชน์ของหลี่ชิงเฟิงกัน?" ไอ้ไม้ผุกล่าวอย่างดูแคลน "ต่อให้เขามีเงินเน่าๆ สักก้อนสองก้อนแล้วไง? ฉันไม่กินข้าวเขาสักเมล็ด ไม่ดื่มน้ำเขาหยดเดียวอยู่แล้ว!" เมื่อเห็นไอ้ไม้ผุยังคงดื้อรั้นเช่นนี้ ชาวหมู่บ้านไป๋มู่ต่างก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่ออีก ในกลุ่มแชทเงียบสนิทลงในเวลาไม่นาน ซึ่งทำให้ไอ้ไม้ผุยิ่งรู้สึกว่าตนเองเก่งกาจขึ้นไปอีก ไม่เพียงแต่กดขี่หลี่ชิงเฟิงได้ในเชิงปฏิบัติ ยังสามารถโต้เถียงกับทุกคนในกลุ่มแชทจนไม่มีใครกล้าพูดอะไรได้อีก ช่างร้ายกาจเสียจริง ช่างเจ๋งเป้งจริงๆ!

ลูเสี่ยวเย่เองก็รู้สึกว่าตนเองเจ๋งเป้งเหมือนกัน เมื่อวานหลังจากมุงหลังคาบ้านจนเสร็จสมบูรณ์ เช้าวันนี้เธอก็เริ่มขนของย้ายบ้านแล้ว แม้คำว่าย้ายบ้านนี้จะเป็นเพียงการย้ายจากกระท่อมมุงจากมาอยู่ในบ้านอิฐดินเผาก็เถอะ แต่นี่ถือเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่มาก อย่างน้อยก็สำหรับเธอ

ตอนนี้บ้านอิฐดินเผามีพื้นที่เพียงสามสิบตารางเมตรเศษเท่านั้น ไม่ได้ถือว่าใหญ่โตเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่ได้เล็กจนเกินไป เพราะความสูงของบ้านอิฐดินกับตึกคอนกรีตนั้นแตกต่างกัน บ้านอิฐดินธรรมดาหลังหนึ่งมีความสูงมากกว่าบ้านตึกสองชั้นเสียอีก แม้บ้านหลังเล็กที่เสี่ยวเย่สร้างขึ้นนี้จะเทียบกับบ้านอิฐดินปกติไม่ได้ แต่ความสูงก็ไม่ได้ต่ำจนเกินไป ความสูงโดยรวมอยู่ที่ประมาณสี่เมตร ด้วยเหตุนี้ ในตอนที่สร้าง เธอจึงใช้ไม้กั้นพื้นที่จากกำแพงที่สูงจากพื้นประมาณสองเมตรขึ้นไปทำเป็นชั้นลอย เพราะไม่มีแผ่นไม้เรียบๆ ให้ใช้ พื้นของชั้นลอยจึงถูกปูด้วยไม้ท่อนเล็กๆ เรียงรายกัน แม้จะไม่มีความเรียบเนียน แต่ก็ชนะที่ความแข็งแรง

เธอขนของแห้งทั้งหมดที่มีขึ้นไปบนชั้นลอยไม้ก่อนในยามเช้า จากนั้นจึงค่อยขนของอื่นๆ ตามไป อย่าคิดว่าเธอเข้าป่ามาได้เพียงไม่กี่เดือน แต่ข้าวของของเธอนั้นมีไม่น้อยเลย ในช่วงเวลาไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เธอเดินทางกลับไปมาระหว่างถ้ำที่เป็นจุดพักสินค้าหลายครั้ง เพื่อขนย้ายทรัพยากรของเธอมาไว้ที่นี่ ด้วยเหตุนี้ บ้านจึงเต็มไปด้วยข้าวของที่ถูกวางกองไว้ทุกที่อย่างรวดเร็ว

หลังจากขนของทุกอย่างจนเกือบหมดแล้ว เธอก็นำเสื่อที่ถักทอขึ้นเองจากเวลาว่างในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาไปปูบนเตียงอิฐ เสื่อมีความนุ่มและหนา หลังจากปูบนเตียงอิฐที่เรียบเนียนและกว้างขวางอยู่แล้ว ก็ให้ความรู้สึกที่มั่นคงยิ่งนัก เสี่ยวเย่ล้มตัวลงนอนบนนั้นทันที รู้สึกราวกับว่ากระดูกทั่วร่างคลายความตึงเครียดออกไปตามจังหวะที่ทิ้งตัวลง สบายจริงๆ! เตียงก็ต้องมีหน้าตาแบบเตียงถึงจะรู้สึกสบาย