บทที่ 1539 ลูกข้าวก็ชอบน้ำเหมือนกัน

หลี่ชิงเฟิงกระตุกมุมปากยิ้มแล้วหัวเราะในลำคอเบาๆ "ไม่เป็นไร ปล่อยให้เขาเล่นตลกไปเถอะ" พูดจบ สายตาก็หันไปมองนาข้าวเบื้องล่างพลางกล่าวว่า "ในเมื่อตอนนี้เครื่องสูบน้ำสูบน้ำไม่ได้แล้ว ก็ไม่ต้องสูบมันแล้ว”

“ทุกคนกลับกันเถอะ ยกเครื่องสูบน้ำกลับไปด้วย พวกเราไม่สูบน้ำแล้ว"

"หา?" ลูชิ่งหลินและถังอี้ซินอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจพร้อมกัน "ไม่สูบน้ำแล้วหรือ?" ทั้งคู่เงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าโดยไม่ได้นัดหมาย ลูชิ่งหลินกล่าวว่า: "แดดร้อนแรงขนาดนี้ ถ้าไม่สูบน้ำ นาข้าวพวกเราคงทนได้ไม่เกินสองวันแน่" แม้เมื่อวานจะรดน้ำจนอิ่มตัวแล้ว แต่วันนี้ไม่ได้เติมน้ำลงไปในนาเท่าไหร่นัก ถ้าวันนี้โดนแดดเผาทั้งวัน พรุ่งนี้อีกทั้งวัน นาข้าวต้องกลับมาแตกแห้งอีกแน่

หลี่ชิงเฟิงยกมือขึ้นตบไหล่ลูชิ่งหลินแล้วกล่าวด้วยสีหน้าผ่อนคลายว่า: "ทำตามที่ผมบอกก็พอ เรื่องอื่นพวกคุณไม่ต้องกังวล" ในเมื่อเขาพูดมาถึงขนาดนี้ ลูชิ่งหลินและถังอี้ซินก็ไม่รู้จะพูดอะไรต่ออีก ทั้งสองคนช่วยกันเก็บข้าวของ ขนเครื่องสูบน้ำและท่อส่งน้ำขึ้นรถกระบะของชิงเฟิง

หลี่ชิงเฟิงอุ้มจื่ออวี๋เดินไปบนคันนา มือหนึ่งประคองก้นจื่ออวี๋ อีกมือหนึ่งชี้ไปที่ต้นข้าวข้างๆ แล้วกล่าวว่า: "ลูกรัก ลูกรู้ไหมว่านี่คืออะไร?" จื่ออวี๋ส่ายหัว เธอไม่ค่อยเข้าใจนัก แม้เธอจะฟังภาษาคนรู้เรื่องบ้าง แต่ก็ไม่ได้เข้าใจลึกซึ้งอะไร