บทที่ 1538 ไอ้ไม้ผุหาเรื่องอีก

คำพูดมักจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เมื่อคนหนึ่งได้ลิ้มรสความเบาสบายและความสะใจจากการระบายความไม่พอใจใส่คนอื่น ก็จะทำหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ ตอนแรกอาจจะเป็นแค่การบ่นสองสามคำ แต่ค่อยๆ เปลี่ยนจากการบ่นมาเป็นการตำหนิ จนสุดท้ายกลายเป็นการด่าทอโดยไม่รู้สึกผิดเลย

หวงหมิงซิ่วเคยทำแบบนี้กับลูเสี่ยวเย่มาก่อน นางระบายความไม่สมหวังในชีวิตใส่ลูเสี่ยวเย่ เพราะคิดว่าลูเสี่ยวเย่เป็นลูกสาวของตัวเอง ต่อให้ตัดกระดูกก็ยังมีเส้นเลือดเชื่อมต่อกัน เป็นสิ่งที่ไม่มีวันตัดขาดได้ ดังนั้นการบ่น การตำหนิ และการด่าทอของนางจึงทำไปโดยไม่รู้สึกผิดเลยสักนิด ส่วนลูเสี่ยวฮวาในตอนนี้ก็แค่ทำตามอย่างเท่านั้น นำท่าทีที่แม่เคยมีต่อลูเสี่ยวเย่มาใช้กับแม่ของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

ยังไงเสียหวงหมิงซิ่วในตอนนี้ก็เหมือนกับลูเสี่ยวเย่ในตอนนั้น ไม่มีที่ไป ไม่มีที่พึ่งพิง ลูกสาวคนโตคนนี้เป็นญาติคนสุดท้ายของนาง หากจากที่นี่ไป นางก็คงไม่มีที่ซุกหัวนอนจริงๆ ดังนั้นนางจึงทำได้เพียงอดทนเหมือนกับลูเสี่ยวเย่ในวัยเด็กเท่านั้น

เมื่อก่อนไม่เคยรู้สึกว่าชีวิตแบบนี้เป็นอย่างไร พอมาเจอกับตัวเองถึงได้รู้ว่าชีวิตแบบนี้มันยากลำบากแค่ไหน เช้านี้ลูกสาวบอกนางว่าอยากกินแกงไก่ นางลังเลอยู่พักใหญ่ถึงค่อยเอ่ยปาก: "เสี่ยวฮวา เงินสองร้อยหยวนที่ให้แม่มาเมื่ออาทิตย์ที่แล้วใช้หมดแล้วนะ ถ้าจะซื้อไก่คงต้องขอเพิ่มอีกแม่ถึงจะพอซื้อ"

"อะไรนะ?" ลูเสี่ยวฮวาถามด้วยความไม่พอใจและรำคาญสุดขีด "ทำไมหมดไวจัง? นี่เพิ่งผ่านไปห้าวันเองนะ แม่เอาเงินไปใช้ที่ไหนหมด? แม่แอบเอาเงินที่ให้ไปซื้อกับข้าวไปซื้อของอย่างอื่นหรือเปล่า?"