บทที่ 1537 สีหน้าของลูเสี่ยวฮวา

เสี่ยวเย่ไม่ได้สังเกตเลยว่าในช่วงเวลาที่ผ่านมา พละกำลังของเธอค่อยๆ มากขึ้นเรื่อยๆ การเคลื่อนไหวก็คล่องแคล่วรวดเร็วยิ่งขึ้น ดั่งคำกล่าวที่ว่า ไม่รู้ว่าเขาภูเขาหลูซานนั้นมีลักษณะแท้จริงอย่างไร ก็เพราะว่าเรายืนอยู่ภายในภูเขาลูกนั้นเอง เธอไม่รู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงของตัวเองเลย แต่หากได้เจอคนที่คุ้นเคยสักคน ก็คงต้องสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี้แน่นอน

เธอใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงในการสร้างเตา จากนั้นก็นำอิฐที่เหลือมาทำเป็นตู้เก็บของข้างเตา นอกจากนี้ยังใช้ก้อนอิฐก่อเป็นเตียงที่มุมห้องอีกด้วย ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องนอนบนแคร่ไม้ไผ่อีกต่อไป ไม่ใช่ว่าแคร่ไม้ไผ่มันไม่ดี เพียงแต่มันไม่ค่อยเรียบ นอนแล้วไม่ค่อยสบายตัวนัก พอเธอทำความสะอาดบ้านจนเรียบร้อย ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงแล้ว

เจ้าเสี่ยวเฮยและเสี่ยวไป๋เหนื่อยล้ามาตลอดทั้งวัน ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการทะเลาะกันมันเหนื่อยจริงๆ อีกส่วนหนึ่งคือ พวกมันต่างรู้ดีว่าช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาสำคัญ เป็นวันที่มนุษย์กำลังสร้างที่อยู่อาศัยใหม่ ดังนั้น ในช่วงเวลานี้ เวลาที่พวกมันออกไปล่าสัตว์จึงขยันขันแข็งกว่าปกติเป็นพิเศษ

เสี่ยวเย่เพิ่งกลับมานั่งที่หน้าเตาไฟหน้ากระท่อม กำลังจะก่อไฟ ก็เห็นเจ้าเสี่ยวเฮยกับเสี่ยวไป๋วิ่งแย่งกันมาตรงหน้า เสี่ยวเฮยเป็นพี่ชาย จึงวิ่งได้เร็วกว่า พอถึงตรงหน้าเธอ มันก็รีบโยนเหยื่อในปากทิ้งทันที แล้วจ้องมองเธอด้วยตาคู่เล็กที่เปล่งประกาย วันนี้เธอเหนื่อยล้ามามากแล้ว แต่พอเห็นไก่ป่าตัวโต ก็ยังคงชื่นชมด้วยความตื่นเต้นว่า:

"ว้าว เสี่ยวเฮย เก่งมากเลย จับไก่ป่าตัวอ้วนขนาดนี้ได้ด้วย!" พูดจบก็ลูบหัวเสี่ยวเฮย เสี่ยวเฮยชอบใจมาก เชิดคออันหยิ่งผยองขึ้นสูงทันที