บทที่ 1536 เสี่ยวเย่สร้างบ้าน

ขณะที่ให้อาหารไก่เป็ดที่หลังบ้าน ความทรงจำเก่าๆ เหล่านั้นก็ย้อนกลับมา ลูชิ่งหลินรู้สึกหน่วงๆ ในใจ ในตอนนี้เขาเลี้ยงไก่เป็ดไว้มากมาย ก็เพื่อรอให้เสี่ยวเย่กลับมา จะได้ฆ่าให้เธอกินวันละตัว แต่ทว่า เสี่ยวเย่กลับหายสาบสูญไปราวกับระเหยกลายเป็นไอ ไร้วี่แววใดๆ เป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่มีใครทราบ

เขามองดูขอบฟ้าทางทิศตะวันออกที่เริ่มทอแสงรำไร พลางพึมพำกับตัวเองว่า: "เสี่ยวเย่ลูกรัก ลูกไปอยู่ที่ไหนกัน?" "พ่อซ่อมปล่องไฟที่บ้านเสร็จแล้วนะ ลูกจะกลับมาเมื่อไหร่?" "รอให้ลูกกลับมา พ่อจะฆ่าไก่ให้กินนะ" "น่องไก่ใหญ่ๆ ทั้งสองข้างพ่อจะยกให้ลูกหมดเลย ดีไหม?" "เสี่ยวเย่ ถ้าลูกยังมีชีวิตอยู่ รีบกลับมาเถอะ" "แต่ถ้าลูกตายไปแล้ว ก็มาเข้าฝันบอกพ่อบ้างนะ พ่อจะได้เผากงเต็กไปให้เพิ่ม"

เสียงของลูชิ่งหลินสั่นเครือแหบพร่า น้ำตาเอ่อล้นออกมาจนพร่ามัว หากเสี่ยวเย่ได้ยินคำพูดเหล่านี้จริงๆ เธออาจจะรู้สึกสะเทือนใจบ้าง แต่ทว่า เธอไม่ได้ยิน เธออยู่ห่างไกลออกไปในส่วนลึกของหุบเขา ตื่นนอนตามธรรมชาติทุกวัน วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ตื่นขึ้นมาตามธรรมชาติในวันอากาศดีเช่นเคย เพิ่งจะยืดเส้นยืดสาย ก็ได้ยินเสียงทะเลาะวิวาทดังมาจากลานบ้านด้านนอกทันที เจ้าเสี่ยวเฮยแกล้งเจ้าเสี่ยวไป๋อีกแล้ว!

เธอขยับตัวลุกขึ้นด้วยความเหนื่อยหน่ายใจแล้วเดินออกจากห้อง ลมยามเช้าเย็นสบาย พัดผ่านร่างกายช่างรู้สึกสบายตัวเหลือเกิน ในเวลานี้แสงอาทิตย์ยังไม่โผล่พ้นขอบฟ้า แต่ในหุบเขาเริ่มคึกคักเสียแล้ว เสี่ยวเฮยโตขึ้นมากแล้ว ส่วนเสี่ยวไป๋เองก็กลายเป็นเด็กตัวใหญ่แล้วเช่นกัน เจ้าตัวเล็กสองตัวนี้ไม่ค่อยถูกชะตากัน วันๆ มักจะมองหน้ากันไม่ติด แต่พวกมันก็ไม่มีความกล้าพอที่จะทำให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งถึงตาย ทุกครั้งที่ใครจะลงมือหนักเกินไป ก็จะถูกเสี่ยวเย่ทุบตีสั่งสอนจนเข็ดขยาด

เมื่อเห็นเธอเดินออกมาจากห้อง เจ้าตัวอวบอ้วนสองตัวก็รีบกระโดดโลดเต้นวิ่งเข้ามาหา ระหว่างวิ่งก็ยังชนกระแทกกันไปมา ต่างไม่อยากให้ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งวิ่งไปถึงจุดหมายก่อน ผลก็คือ ยิ่งวิ่งก็ยิ่งตีกัน เสี่ยวเย่ไม่อยากใส่ใจพวกมัน