บทที่ 1543 พี่ชายระเบิดตูมตาม

หลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ หลี่ชิงเฟิงจึงเดินถือวัตถุสีทองอร่ามชิ้นหนึ่งมาหาจื่อเหิงด้วยท่าทางมึนงง เขาวางของสิ่งนั้นลงบนโต๊ะหนังสือแล้วจ้องมองจื่อเหิงไม่วางตา: "จื่อเหิง นี่ไปเอามาจากไหน?"

จื่อเหิงเห็นว่าความลับเล็กๆ ของตนถูกพ่อค้นพบแล้วก็ไม่ได้ตื่นตระหนก เขาเพียงแค่เงยหน้าจากหนังสือขึ้นมามองแวบหนึ่ง ก่อนจะกลับไปจดจ่อกับหนังสือในมือต่อ แล้วตอบว่า: "เก็บได้ในป่าครับ"

"เก็บได้ในป่าหรือ?" หลี่ชิงเฟิงไม่เชื่อ แต่เมื่อเห็นจื่อเหิงพูดโดยไม่กระพริบตาและมีสีหน้าท่าทางเฉยเมยยิ่งนัก ก็ทำให้เขาจำต้องเชื่อ "ของที่อยู่ในตู้หินทั้งหมดนี่ ลูกเก็บมาเองคนเดียวหมดเลยหรือ?" จื่อเหิงพยักหน้า: "อื้ม"

หลี่ชิงเฟิงสูดหายใจเข้าลึกๆ ไม่รู้จะพูดอะไรดี ทองคำก้อนขนาดเท่ากำปั้นพวกนี้เกือบทุกชิ้นล้วนมีขนาดเท่ากับหมัดของเขา มูลค่าของมันแต่ละชิ้นประเมินค่าไม่ได้ และในตู้นั่นมีอย่างน้อยก็สองสามสิบชิ้นเห็นจะได้ หลี่ชิงเฟิงรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นรัวในอก เขามองจื่อเหิงด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เขาวางทองก้อนนั้นกลับคืนที่เดิม

จื่อเหิงแอบถอนหายใจโล่งอก ในใจคิดว่า โชคดีที่พ่อไม่ได้ถามเซ้าซี้อะไรมาก ไม่อย่างนั้นความลับของเขาก็คงไม่เหลือแล้ว อีกอย่าง พ่อดูเหมือนจะไม่สนใจก้อนหินพวกนี้ที่เขาเก็บมาเสียด้วย งั้นต่อไปก็น่าจะเก็บมาได้เรื่อยๆ สินะ