บทที่ 1544 ข้าคุกเข่าอ้อนวอนพวกท่านแล้ว

หลี่ชิงเฟิงยืนอยู่ตรงกลางระหว่างเด็กน้อยทั้งสองด้วยความลำบากใจ เขาคิดว่าจื่อเหิงนั้นช่างน่ารำคาญ เพียงแค่เรื่องเล็กน้อยก็ต้องมาแย่งชิงความดีความชอบกับจื่ออวี๋ ถือว่าไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเอาเสียเลย ส่วนจื่ออวี๋เองก็ไม่ต่างกัน รู้อยู่เต็มอกว่าจื่อเหิงเป็นคนประเภทที่จุดชนวนง่าย ก็ยังพยายามจะไปยั่วยุเขาอีก สุดท้ายจึงทำโทษทั้งคู่ด้วยการตัดผลไม้หลังอาหารเย็นของคืนนี้ไปเสีย

เหตุการณ์นี้จึงนำไปสู่ปัญหาในตอนกลางดึก เมื่อเด็กทั้งสองต่างบอกว่าหิว เคราะห์ซ้ำกรรมซัดที่อาหารในถ้ำวันนี้ทานกันจนเกือบหมดแล้ว ผลไม้ที่เตรียมไว้ก็ตกไปอยู่ในท้องของพวกสัตว์เลี้ยงหมดสิ้น จื่ออวี๋ที่หิวโหยยังพอจะทนได้ แต่ร่างกายของจื่อเหิงนั้นเผาผลาญพลังงานไปมาก พอท้องว่างจึงรู้สึกทรมานเป็นพิเศษ

หลี่ชิงเฟิงนั่งลงข้างเตียงอย่างจนใจ แล้วมองเวลาบนหน้าจอโทรศัพท์ นี่เพิ่งจะเป็นเวลาเที่ยงคืนเท่านั้น เขาจึงกล่าวว่า: "งั้นลูกเฝ้าจื่ออวี๋ไว้นะ เดี๋ยวพ่อไปต้มเนื้อแห้งให้ลูกกับน้องทานกัน ดีไหม?"

เสบียงสดอื่นๆ หมดเกลี้ยงแล้ว เหลือเพียงเนื้อหมูป่าแห้งเท่านั้น ส่วนเนื้อเค็มกับเนื้อแดดเดียวยังไม่เสร็จ มีเพียงเนื้อแห้งที่เขาใช้พลังฝ่ามือเป่าจนแห้งสนิทเท่านั้นที่พร้อมทาน จื่อเหิงได้ยินว่าจะได้กินเนื้อแห้งก็ดีใจจนปิดไม่มิด แต่พอได้ลิ้มรสเนื้อแห้งจริงๆ กลับพบว่าเนื้อชนิดนี้รสชาติต่างจากเนื้อหมูป่าสดลิบลับ อย่างไรก็ตาม เขาไม่ใช่คนเลือกกินอยู่แล้ว ต่อให้เนื้อแห้งจะไม่อร่อยเท่าเนื้อสด แต่ก็ยังถือว่าพอทานได้

แต่จื่ออวี๋นั้นต่างออกไป เธอเคี้ยวเนื้อแห้งที่แข็งโป๊กจนใบหน้าบิดเบี้ยวไปหมด แต่เพราะความหิวที่กัดกินท้อง ทำให้เธอจำต้องฝืนเคี้ยวต่อไป เมื่อมองดูจื่ออวี๋ที่หิวโหยมาตลอดทั้งวันทั้งคืนกำลังตั้งหน้าตั้งตาแทะเนื้อแห้งเพื่อไม่ให้หิวอีกต่อไป หลี่ชิงเฟิงก็รู้สึกทั้งสงสารและจนใจ เขาโอบกอดหนูน้อยเอาไว้ แล้วมองออกไปนอกหน้าต่างที่ฝนยังคงตกหนักไม่ขาดสายพลางกล่าวว่า: