บทที่ 1545 โศกนาฏกรรม

ในที่สุดประตูบ้านก็ถูกเปิดออกอย่างช้าๆ แรงดันของน้ำทำให้การขยับประตูทำได้อย่างยากลำบาก ท่ามกลางแสงสลัวของยามเช้า ชายชราคนหนึ่งถือไม้เท้าพยุงตัวไว้โดยมีภรรยาคอยประคองยืนตัวสั่นเทาอยู่หลังกระสอบทรายที่สูงกว่าเมตร เขาพูดด้วยสีหน้าสิ้นหวังว่า: "นายอำเภอ ผมไม่ใช่ว่าไม่เชื่อคุณ”

“แต่คุณรู้ไหมว่า บ้านหลังนี้ บ้านหลังนี้เป็นสิ่งที่ลูกชายผมเอาชีวิตเข้าแลกมาเชียวนะ”

“อิฐทุกก้อนทุกแผ่นล้วนเปื้อนเลือดของลูกชายผมทั้งนั้น”

“คุณบอกผมสิ ผม ผมจะทิ้งมันไปเฉยๆ ได้อย่างไร?"

ชายชราเงยหน้าขึ้นมองบ้านที่ทรุดโทรมหลังนี้ด้วยน้ำตานองหน้า เสียงของเขาขาดห้วงและสั่นเครือ: "ตอนที่ที่ดินบ้านผมถูกเจ้าพ่อประจำหมู่บ้านยึดไป ลูกชายผมไปฟ้องร้อง พวกคุณที่เป็นข้าราชการกลับทำเป็นมองไม่เห็น”