บทที่ 1546 การตกปลา

สายฝนในหมู่บ้านน้ำเขียวยังคงตกไม่หยุด หลี่ชิงเฟิงตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้ามืด ยืนอยู่หน้าถ้ำมองดูทิวทัศน์ที่ถูกม่านหมอกน้ำปกคลุมอยู่ไกลๆ สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือก พลางนึกรำพึงถึงความแปรปรวนของสภาพอากาศ แม้จะรู้ว่าฝนนี้เป็นสิ่งที่จื่ออวี๋เรียกมา แต่เขาก็ไม่คิดว่ามันจะตกยาวนานขนาดนี้ และยิ่งไม่คิดว่าฝนห่าใหญ่นี้จะทำให้เกิดน้ำท่วม แม้จะไม่ได้รุนแรงนัก แต่ก็ทำให้นาข้าวข้างหัวสะพานในหมู่บ้านไป๋มู่ถูกน้ำท่วมไปบางส่วน แน่นอนว่าเขาไม่ได้รู้สึกผิดแต่อย่างใด เพราะนาข้าวส่วนที่ถูกน้ำท่วมนั้นล้วนเป็นผลจากการกระทำของพวกเขาเองทั้งสิ้น หากพวกเขาไม่ทำตัวสุดโต่งจนเกินไป ก็คงไม่เกิดเรื่องราวตามมาเช่นนี้

หากช่องระบายน้ำไม่ถูกปิดตาย น้ำท่วมก็น่าจะไหลผ่านช่องทางนั้นลงสู่พื้นที่นาของหมู่บ้านน้ำเขียวใต้ถนน ด้วยเหตุนี้ ต่อให้ไม่อาจหลีกเลี่ยงน้ำท่วมนาข้าวได้ แต่ก็น่าจะลดระดับความเสียหายลงไปได้อย่างมาก ส่วนในตอนนี้ นาข้าวของหมู่บ้านไป๋มู่บางส่วนได้ถูกน้ำท่วมจนเกินจะเยียวยา ก็ต้องบอกว่าเป็นลิขิตของสวรรค์ รวมถึงข่าวลือที่ว่าขาของไอ้ไม้ผุโดนจอบฟันเข้าอย่างจัง แม้กระดูกจะไม่หัก แต่บาดแผลก็สาหัสไม่น้อย ว่ากันว่าต้องเย็บหลายเข็ม ต้องนอนพักฟื้นไปอีกนานครึ่งเดือน

เฮ้อ ทำกรรมไว้เช่นไรก็ได้รับผลเช่นนั้น หลี่ชิงเฟิงพิงผนังถ้ำ มองทิวทัศน์ขุนเขาด้วยสายตาที่ลุ่มลึก เมื่อคืนเขาสัญญาว่าจะไปจับปลามาต้มซุปให้เด็กๆ ทาน แม้ฝนจะตก แต่ก็ไม่ส่งผลกระทบต่อเขามากนัก คิดได้ดังนั้นจึงรีบเข้าครัวไปทำอาหาร

ห้องครัวในถ้ำแม้จะไม่ได้ใหญ่โตเหมือนที่บ้าน แต่ก็มีอุปกรณ์ครบครัน แม้กระทั่งใบชาแห้งก็เตรียมไว้ไม่น้อย เขาชงชาน้ำมันดื่มไปสองถ้วย จากนั้นก็หยิบจอบไปขุดมันเทศ และเก็บไข่เป็ดจากเล้าที่ตีนเขามาได้จำนวนหนึ่ง มันเทศแผ่นผสมไข่เป็ดที่ทอดจนหอมกรุ่นในอากาศเย็นสบายเช่นนี้ เมื่อทานคู่กับทิวทัศน์ที่พร่ามัวหลังกระจกบานใหญ่ช่างให้รสชาติที่พิเศษไม่เหมือนใคร ราวกับว่าแม้แต่กลิ่นหอมก็ยังถูกยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

เด็กทั้งสองนอนหลับปุ๋ยมาตลอด แต่กลิ่นหอมจากห้องครัวราวกับปลาที่ว่ายน้ำอยู่ ลอยล่องไปตามอากาศตรงเข้าสู่ห้องนอน ปลุกให้เด็กๆ ที่กำลังหลับใหลตื่นขึ้นมาด้วยความหิว จื่อเหิงเป็นคนแรกที่ตื่น เขาเห็นน้องสาวของเขายังไม่ตื่น จึงลุกจากที่นอนวิ่งไปที่ครัวคนเดียว ทันทีที่เขาไปจื่ออวี๋ก็ตื่นขึ้น หนูน้อยทุกครั้งที่ตื่น ถ้าไม่เห็นพ่อ มักจะร้องไห้จ้าออกมาเสมอ แต่เช้านี้พอลืมตาขึ้น แม้จะไม่เห็นพ่อ แต่เธอกลับได้กลิ่นหอมเย้ายวนใจ จนลืมร้องไห้ไปเสียสนิท เธอกลึงตัวลุกขึ้น เดินไปที่ข้างเตียงแล้วก้มตัวลง จากนั้นค่อยๆ ขยับขาทั้งสองข้าง ให้ขาป้อมๆ ของตัวเองหย่อนลงจากเตียง ลองใช้ปลายเท้าหยั่งเชิงดู เมื่อรู้สึกว่าพื้นอยู่ไม่ไกลจากฝ่าเท้าเท่าไหร่นัก ก็ออกแรงดันตัวเล็กๆ ของตัวเองออกไป มือเล็กที่เกาะขอบเตียงแน่นก็ปล่อยออก พลั่ก! เท้าเล็กๆ ทั้งสองข้างยืนหยัดอยู่บนพื้นแข็งและราบเรียบได้อย่างมั่นคง หนูน้อยรู้สึกดีใจและภูมิใจในตัวเองมาก แต่ยังไม่ทันได้ภูมิใจนานนัก เธอก็รีบถูเปลือกตาที่ยังงัวเงียตามกลิ่นหอมนั้นไปที่ห้องครัว