บทที่ 1547 ภูเขาสีเขียวเหนือสายน้ำ ยอดเขานอกภูเขา

จื่อเหิงเกาหัว รู้สึกว่าพ่อของเขานั้นมีตรรกะที่บิดเบี้ยวเหลือเกิน แค่เรื่องตกปลาเนี่ยนะ ถึงกับต้องเอามาโยงกับการฝึกจิตใจได้? เขาเลิกหวังที่จะได้กินปลาแล้ว แค่อยากจะรอดูว่าใจของพ่อนั้นจะนิ่งได้นานสักกี่โมงกี่ยามกันเชียว

ทว่า สิ่งที่ทำให้เจ้าตัวเล็กประหลาดใจยิ่งนักก็คือ พ่อเพิ่งหย่อนเบ็ดลงไปได้ไม่ถึงสองนาที คันเบ็ดก็ขยับทันที ตามมาด้วยปลาท้องขาวตัวหนึ่งที่มีขนาดใหญ่ประมาณครึ่งฝ่ามือของเขาที่ถูกดึงขึ้นมาจากน้ำ ปลาตัวแรกได้มาอย่างง่ายดาย? เขายังไม่ทันหายตกตะลึง ก็เห็นพ่อเกี่ยวเหยื่อใหม่ลงไปอีก เหยื่อเพิ่งจะลงน้ำ ดูเหมือนยังไม่ทันจมลงไปเลย พ่อก็สะบัดคันเบ็ด ปลาก็ถูกดึงขึ้นมาเป็นตัวที่สองทันที

จื่อเหิงอึ้งไปเลย แทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง จนกระทั่งในถังเริ่มมีปลาใส่ไว้จนเกือบเต็ม เขาถึงได้ขยี้ตาและจำต้องเชื่อว่าพ่อของเขาได้เผยวิชาลับอีกอย่างหนึ่งแล้ว พ่อไม่เพียงแต่เป็นยอดกุ๊กและยอดหมอ แม้กระทั่งการตกปลายังเก่งกาจขนาดนี้!

เจ้าตัวเล็กตัดสินใจว่าต้องเอาพ่อเป็นแบบอย่าง เขาไม่มองซ้ายมองขวาอีกต่อไป หยิบก้อนหินก้อนเล็กมาวางแล้วนั่งลงข้างๆ พ่อ พอนั่งลงครั้งนี้ เขาก็นั่งอยู่นานมาก ไม่พูดสักคำ แทบจะไม่ขยับตัวด้วยซ้ำ นั่งจ้องมองผิวน้ำนิ่งราวกับรูปปั้น

หลี่ชิงเฟิงยื่นคันเบ็ดให้เขา: "ลองดูไหม?" จื่อเหิงทำหน้าแปลกใจ: "ผม? ผมทำได้หรือครับ?”