บทที่ 1552 หนทางดูมืดมนแต่มีแสงสว่างรำไร

จื่อเหิงและจื่ออวี๋ต่างตั้งหน้าตั้งตาทานกันอย่างเอร็ดอร่อย โดยไม่ใส่ใจคำเตือนของพ่อเลยแม้แต่น้อย หลี่ชิงเฟิงกำลังจะเอ่ยปากเตือนอีกสักสองสามคำ แต่เสียงริงโทนโทรศัพท์ที่ดังมาจากหน้าประตูขัดจังหวะไว้เสียก่อน เนื่องจากภายในถ้ำสัญญาณไม่ค่อยดี หรือแทบจะไม่มีสัญญาณเลย ดังนั้นในเวลาส่วนใหญ่ เขาจึงต้องวางโทรศัพท์ไว้บนม้านั่งหินหน้าถ้ำ เมื่อเสียงเรียกเข้าดังขึ้น หลี่ชิงเฟิงก็รีบออกไปดูทันที เป็นสายจากจงต้า จงต้ากล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจจากปลายสายว่า: "นายหัวครับ ตาพุที่เขาสปากนกอินทรีมีน้ำพุ่งออกมาไม่หยุดเลยครับ”

“โคลนและใบไม้เน่าเสียในสระน้ำถูกชะล้างออกไปจนเกือบหมดแล้ว”

“ทางระบายน้ำที่คุณเคยพาคนมาขุดไว้ตอนนี้ก็แทบจะกลายเป็นลำธารเล็กๆ แล้วครับ!"

แม้หลี่ชิงเฟิงจะคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่เมื่อได้ยินข่าวก็รู้สึกยินดีจากใจจริง: "ดีแล้วล่ะ ตอนที่ไปทำงานที่เขาสปากนกอินทรี ก็ช่วยดูทางระบายน้ำให้ด้วยนะ”

“ถ้ามันอุดตัน ก็ช่วยทำความสะอาดให้หน่อย" จงต้าตอบกลับ: "นายหัวครับ ถึงคุณไม่สั่ง ผมก็รู้อยู่แล้วครับว่าต้องทำอย่างไร”