บทที่ 1553 จ่ายค่าเลี้ยงดูให้ย่าฟางให้จบสิ้น

มื้อเที่ยงทานเห็ดกันไปเยอะแล้ว มื้อเย็นก็ยังคงทานเห็ดกันอีก สาเหตุหลักก็เพราะเห็ดที่เด็กทั้งสองคนทำบอบช้ำมีจำนวนมากเกินไป โชคดีที่เด็กๆ ก็เต็มใจที่จะกิน

แม้ว่ามื้อเที่ยงจะแทบไม่มีเนื้อสัตว์เลย มีเพียงไก่ป่าตัวเล็กๆ แค่ตัวเดียว แต่พอถึงมื้อเย็น ก็มีหนูไม้ไผ่ที่จินซานกับจินจวนจับมาให้ รวมถึงกระต่ายที่เสือดาวเมฆจับมาได้ด้วย มื้อเย็นจึงถือว่าอุดมสมบูรณ์พอสมควร

แต่พอถึงเช้าวันถัดมา เมื่อเด็กทั้งสองเห็นอาหารเช้า ก็มีอาการชะงักไปเล็กน้อย บนโต๊ะมีเพียงมันเทศแผ่นทอด แถมยังพ่วงด้วยเห็ดโคน! ทั้งสองคนมองหน้ากันไปมา ไม่ได้แสดงท่าทีอยากอาหารแต่อย่างใด กลับกัน พวกเขาต่างทำหน้าตาเบื่อหน่ายกันอย่างพร้อมเพรียง

หลี่ชิงเฟิงเห็นดังนั้นก็จนใจ ทำได้เพียงอธิบายว่า: "ตอนนี้เสบียงในถ้ำมีเหลือแค่นี้ ถ้าพวกเจ้าไม่ยอมทาน งั้นพ่อจะกลับเข้าหมู่บ้านไปหาเสบียงอื่นมาให้ในภายหลัง เอาแบบนี้ดีไหม?" จื่อเหิงคิดครู่หนึ่งแล้วถามว่า: "พ่อครับ พ่อจะเอาเสบียงอะไรเข้ามาในป่าหรือครับ?" ถ้าเป็นไข่ไก่อีกละก็ ไม่จำเป็นต้องลำบากขนาดนั้น!

หลี่ชิงเฟิงรู้ทันความคิดของเจ้าตัวน้อยจึงหัวเราะแล้วถามกลับว่า: "แล้วลูกอยากให้พ่อเอาเสบียงอะไรเข้ามาในป่าล่ะ?" จื่อเหิงเอียงหัวคิดแล้วตอบว่า: "อืม ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากลองทานอาหารเช้าแบบที่เราไม่มีในหมู่บ้านดูบ้างครับ!”