บทที่ 1554 ชอบครอบครัวของไฉ่อิง

หลังจากเขาขนของกลับมา เจ้าวัวโง่ถึงเพิ่งจะสังเกตเห็นเขา มันรีบโยนจอบในมือทิ้ง แล้ววิ่งตรงเข้ามา: "อาจารย์อาครับ กลับมาแล้วหรือครับ" หลี่ชิงเฟิงพยักหน้า: "แค่ขนของน่ะ" เขามองเลยผ่านไหล่ของเจ้าวัวโง่ไปยังไฉ่อิงที่ยืนอยู่ข้างหลัง ไฉ่อิงยิ้มให้เขาเล็กน้อยเป็นการทักทาย เขาตบไหล่เจ้าวัวโง่แล้วกล่าวว่า: "รั้วบ้านไฉ่อิงทำเสร็จหรือยัง?" เจ้าวัวโง่รีบยืดตัวขึ้นตบหน้าอกตัวเองแล้วพูดว่า: "เสร็จแล้วครับ!”

“เสร็จไปตั้งนานแล้วครับ!”

“พวกเขาต่างชมผมว่าแรงเยอะครับ!" เมื่อเห็นท่าทางซื่อๆ บื้อๆ ของมัน หลี่ชิงเฟิงก็อดขำไม่ได้: "ดีแล้ว งั้นก็ไปทำงานต่อเถอะ เดี๋ยวฉันจะวางกับข้าวไว้ในบ้านลูก ตอนเย็นก็เอาไปทานที่บ้านไฉ่อิงนะ”

“เดี๋ยวฉันจะโอนเงินเข้าวีแชทให้ ทุกครั้งที่ไปทานข้าวบ้านเขา ต้องจำไว้ว่าต้องซื้อกับข้าวติดมือไปด้วยนะ ไม่ใช่ไปกินของเขาเปล่าๆ เข้าใจไหม?" เจ้าวัวโง่พยักหน้า: "เข้าใจครับ ผมจะทำตามที่อาจารย์อาบอกครับ"

หลังจากส่งอาจารย์อาเสร็จ เจ้าวัวโง่ก็กลับไปร่วมกลุ่มทำงานต่อ ไฉ่อิงถามเขาว่า: "มัวยิ้มอะไรอยู่ล่ะ?" เจ้าวัวโง่เกาหัวแล้วพูดว่า: "เมื่อกี้อาจารย์อาบอกให้ผมไปทานข้าวเย็นที่บ้านพวกคุณน่ะ" เดิมทีเขาไม่มีความคิดแบบนั้น ปกติก็ไม่ค่อยไปกินข้าวบ้านคนอื่นเท่าไหร่ ยกเว้นเวลาที่ถังไฉ่อิงขอให้ช่วยงาน เขาถึงจะแวะไปทานข้าวบ้านไฉ่อิงเป็นครั้งคราว แต่ตอนนี้ ในเมื่ออาจารย์อาสั่งมาแล้ว เขาก็คือได้รับคำสั่งให้ไปกินข้าว! เหตุผลฟังขึ้นสุดๆ! อาจารย์อาให้ไป! คราวนี้เขาสามารถไปกินข้าวได้อย่างเต็มภาคภูมิแล้ว! เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ ปากของเจ้าวัวโง่ก็แทบจะฉีกถึงใบหู ไฉ่อิงมองดูท่าทางซื่อๆ ของเขาแล้วอดไม่ได้ที่จะแกล้งตำหนิเบาๆ ว่า: "เจ้าคนโง่เอ๊ย!" อยากไปกินข้าว ก็ไปได้ตลอดนั่นแหละ ไม่ใช่ว่าไม่มีของให้กินเสียหน่อย ยังต้องรอให้อาจารย์เขาเอ่ยปากถึงจะกล้าไป