บทที่ 1555 เสี่ยวฮวาผู้แสนดีและอ่อนโยน

ย่าฟางรู้สึกราวกับว่ามีบางอย่างกำลังหลุดลอยไปจากการควบคุมของนาง ขณะที่ใจกำลังตื่นตระหนก อีกใจหนึ่งก็โกรธแค้นที่ไม่อาจควบคุมสถานการณ์ทั้งหมดได้ "หลี่เสี่ยวฮวา หูหนวกหรือไง?”

“บอกให้แกเข็นฉันเข้าไป!"

เสียงคำรามนั้นบาดหูยิ่งนัก เกรงว่าคนในระยะหลายร้อยเมตรก็คงได้ยินกันทั่ว เสี่ยวฮวาถึงเพิ่งจะมีปฏิกิริยา เธอวางชามและตะเกียบในมือลง แล้วหันไปมองย่าฟาง ดวงตาของเธอใสกระจ่าง แววตาดูชัดเจน ดวงตากลมโตที่ดูราวกับผลองุ่น มีประกายตามธรรมชาติแฝงอยู่ และมีความเฉลียวฉลาดเกินเด็กในวัยเดียวกัน เธอพูดเบาๆ ว่า: "คุณมีเงินไหม?"

"อะไรนะ?" ย่าฟางยังตั้งตัวไม่ติด ขมวดคิ้วถาม: "แกหมายความว่ายังไง?" เสี่ยวฮวาเดินไปยังด้านในของประตูห้องโถง หยุดลงในระยะห่างจากย่าฟางสองเมตร แล้วยิ้มกล่าวว่า: "ฉันจำได้ว่า พ่อกับแม่ส่งฉันมาให้คุณดูแล พวกเขาต้องจ่ายเงินให้คุณไม่น้อยเลยต่อเดือนใช่ไหมล่ะ”

“ตอนนี้ ถ้าคุณอยากให้ฉันดูแลคุณ ก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้ แต่ฉันไม่ได้ต้องการเงินคุณมากนัก แค่เดือนละสองพันก็พอ”