บทที่ 1558 หลานชายสิคือคนกันเอง

โชคดีที่หลี่ฟู่อันที่อยู่ข้างๆ ตาไว จึงคว้าข้อมือของย่าฟางไว้ได้ทันเวลา ส่วนแม่ม่ายฉินรีบดึงตัวเสี่ยวฮวามาไว้ข้างหลัง แล้วจ้องมองย่าฟางด้วยสีหน้าบึ้งตึงกล่าวว่า: "คุณจะทำอะไร? เสี่ยวฮวาดีกับคุณขนาดนี้ คอยดูแลคุณอยู่ทุกวัน แล้วคุณยังจะตีเธออีกหรือ? คุณยังเป็นคนอยู่ไหม?"

เสี่ยวฮวาร้องไห้สะอึกสะอื้น: "ไม่เป็นไรค่ะ คุณย่าแค่ตกใจ หนูไม่เป็นไรค่ะ คุณย่าฉินอย่าว่าคุณย่าหนูเลย ท่านกลายเป็นแบบนี้ท่านก็ไม่อยากหรอกค่ะ ท่านแค่ทรมานเกินไป" ฟังดูสิ ช่างเป็นเด็กที่แสนดีขนาดนี้ เป็นเด็กที่จิตใจดีและรู้ความอะไรเช่นนี้ แต่ทว่า ย่าฟางคนนี้กลับสุขสบายจนไม่รู้จักพอ นอกจากจะหาเรื่องใส่ตัวแล้ว ก็ทำอะไรไม่เป็นเลย

ย่าฟางจ้องมองหลี่เสี่ยวฮวาที่หลบอยู่ข้างหลังแม่ม่ายฉิน แล้วรู้สึกโกรธจนเลือดขึ้นหน้า นังตัวกาลกิณีนี่มันไร้ประโยชน์ ถ้ามันยอมส่งตัวเองกลับบ้านตั้งแต่แรก ฉันจะมาขายหน้าขนาดนี้หรือ? เอาเถอะ ตอนนี้ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านก็รู้กันหมดแล้วว่านางท้องเสียอยู่แถวๆ วัดประจำหมู่บ้าน แถมยังถ่ายออกมาเป็นเลือดอีกต่างหาก! เรื่องนี้ไม่รู้ว่าจะเล่าลือกันไปอีกกี่ปี เกรงว่าต่อให้นางตายไปแล้ว ก็คงยังมีคนเอาเรื่องนี้มาคุยเป็นเรื่องสนุกปากแน่ๆ

พอนึกถึงตรงนี้ ใบหน้าที่ซีดเซียวของย่าฟางก็กลายเป็นสีเขียวคล้ำ และทั้งตัวก็สั่นเทาขึ้นมา แต่ในเวลานี้นางทำอะไรไม่ได้เลย ทำได้เพียงอดทนต่อสายตาของผู้คนที่จ้องมองมา ไม่ว่าจะเหยียดหยามหรือเยาะเย้ย สายตาเหล่านั้นทำให้ความโกรธในใจของนางยิ่งปะทุขึ้น นางชี้หน้าด่าหลี่เสี่ยวฮวาว่า: "นังตัวกาลกิณี ไม่ต้องมาทำเป็นเสแสร้งหน่อยเลย”

“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าแกคิดอะไรอยู่ในใจ”