บทที่ 1563 บริษัทยา

ชายหมวกฟางส่ายหัว ถอนหายใจยาว แล้วรีบวิ่งตามเพื่อนร่วมทีมไป ขณะที่เดินไปก็ยังคงหันกลับมามองต้นยี่เข่งต้นสูงใหญ่ในโทรศัพท์ด้วยความอาลัยอาวรณ์ ในวิดีโอ ต้นยี่เข่งนั้นสูงใหญ่แข็งแรง กิ่งก้านสาขาหนาทึบ ดอกสีชมพูอ่อนดูราวกับเด็กสาวแสนงอนที่เชิดคอตรง พลิ้วไหวไปตามสายลมภายใต้ท้องฟ้าสีครามและเมฆขาว...

หลี่ชิงเฟิงรอจนฟ้ามืดแล้วจึงย้ายต้นยี่เข่งไปปลูกไว้ที่ลานในหมู่บ้าน เด็กทั้งสองคนก็กลับมาพร้อมกับเขาด้วย แม้ว่าลานบ้านของเขาจะไม่ค่อยมีคนมานัก นอกจากเจ้าวัวโง่ที่มาให้อาหารไก่ทุกวัน แต่เขาก็ยังกังวลว่าหากมีใครแวะมาหาปุบปับ ก็อาจจะยุ่งยาก จึงต้องกลับมาอยู่บ้านสักสองสามวัน เพื่อไม่ให้เจ้าวัวโง่ต้องลำบากใจในการหาคำอธิบายเรื่องต้นยี่เข่ง

เจ้าวัวโง่จะมาที่ลานบ้านช่วงห้าโมงเย็นทุกวัน ให้ข้าวไก่เสร็จก็ไป วันนี้ให้ข้าวไก่ไปเรียบร้อยแล้ว พวกฝูงไก่ป่าจึงสงบเงียบ ไม่ได้กระพือปีกโผเข้าหาหลี่ชิงเฟิงเหมือนเช่นเคย เพียงแค่ยืดคอตรงมองดูเขาเท่านั้น

จื่อเหิงเดินไปตรงหน้าเจ้าไก่เจ็ดสีตัวหัวหน้า คว้าตัวมันมาอุ้มไว้แล้วพูดว่า: "ไม่ได้เจอกันหลายวัน ทำไมเจ้าถึงอ้วนขึ้นอีกแล้วล่ะ?" แถมขนยังสวยขึ้นอีกด้วย อาจเป็นเพราะอาหารการกินดีและอิ่มหนำสำราญ เจ้าไก่เจ็ดสีตัวหัวหน้าถึงได้อ้วนเกินปกติไปมาก จื่อเหิงพูดว่า: "เจ้าอ้วนขนาดนี้ ดูไม่เหมือนไก่แล้วนะ" เจ้าไก่เจ็ดสีเอียงหัวด้วยความสงสัย: ไม่เหมือนไก่ แล้วเหมือนอะไร? จื่อเหิงตอบ: "เหมือนไก่ที่อ้วนเกินไปน่ะสิ" เจ้าไก่เจ็ดสี: ... คำพูดไร้สาระของมนุษย์นี่เยอะจริงๆ!

วันเกิดของหลี่ชิงเฟิงก็ผ่านพ้นไปเช่นนี้เอง แม้จะดูเรียบง่าย แต่ในความเรียบง่ายนั้นกลับมีความสุขที่หาอะไรมาเปรียบไม่ได้ เขาได้รับของขวัญจากลูกชาย แถมยังเป็นของขวัญที่พิเศษเหนือใคร! ต้นยี่เข่งสีเหลืองทองเพียงหนึ่งเดียวในโลก!