บทที่ 1562 ต้นยี่เข่งที่หายไปอย่างไร้ร่องรอย

เมื่อเดินไปยังภูเขาลูกถัดไป ท่ามกลางผืนป่าที่มีต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า หลี่ชิงเฟิงก็ได้พบกับต้นยี่เข่งต้นที่จื่อเหิงพูดถึงจริงๆ มันเป็นสีเหลืองทองจริงๆ เสียด้วย ในวินาทีที่เห็นต้นยี่เข่งสีเหลืองทองต้นนี้ หลี่ชิงเฟิงก็ตกตะลึงไปทั้งตัว เขาได้แต่ส่ายหัวด้วยความไม่อยากจะเชื่อ: "พระเจ้าช่วย มันเป็นสีเหลืองทองจริงๆ ด้วย"

เมื่อเห็นสีหน้าตกตะลึงของพ่อ จื่อเหิงก็อดภูมิใจไม่ได้: "ผมบอกแล้วว่าเป็นสีเหลืองทอง พ่อไม่เชื่อผมเอง ตอนนี้เชื่อหรือยังล่ะครับ"

หลี่ชิงเฟิงพูดอะไรไม่ออกเลย มันน่าตกใจเกินไป และอลังการเกินไป เรียกได้ว่าเป็นการทำลายความเข้าใจเกี่ยวกับต้นยี่เข่งที่เขามีจนหมดสิ้น

ต้นยี่เข่งเป็นพืชที่พบเห็นได้ทั่วไปตามสวนสาธารณะ ในเมืองทางใต้ ตามแนวริมทางของถนนหลายแห่งสามารถพบเห็นต้นยี่เข่งได้ไม่ยาก แต่ต้นยี่เข่งเหล่านั้นส่วนใหญ่จะมีลำต้นหนาเพียงแค่ประมาณแขนคน ต่อให้มีบางต้นที่อายุมากและเติบโตได้ดีกว่าปกติ ก็หนาเต็มที่แค่ประมาณต้นขาเท่านั้น แต่ต้นยี่เข่งตรงหน้านี้นั้น... เกินคำบรรยายจริงๆ

หลี่ชิงเฟิงยกมือขึ้นสัมผัสลำต้นของยี่เข่งอย่างแผ่วเบา ความตื่นเต้นในใจยังคงคุกรุ่นอยู่เนิ่นนาน ผ่านไปพักใหญ่ เขาก็สงบสติอารมณ์ลงได้ เริ่มกวาดสายตามองไปรอบๆ การดำรงอยู่ของต้นยี่เข่งในป่าแห่งนี้ดูขัดแย้งกับสภาพแวดล้อมโดยรอบอย่างยิ่ง โดยรอบต้นยี่เข่งนี้มีแต่ต้นไม้โบราณสูงเสียดฟ้า ต้นไม้โบราณเหล่านี้สูงและใหญ่กว่ายี่เข่งต้นนี้มาก แถมยังกิ่งก้านสาขาหนาทึบกว่า กล่าวคือ ต้นยี่เข่งนี้ดูเหมือนจะงอกขึ้นมาใหม่แบบปุบปับ ดูเหมือนไม่ได้เติบโตอยู่ที่นี่มาแต่เดิม มันแทบจะไม่มีโอกาสได้รับแสงแดดจากใต้พุ่มไม้ของต้นไม้โบราณเหล่านั้นได้เลย มีเพียงแสงแดดที่ลอดผ่านลงมาเป็นจุดๆ ตกกระทบบนตัวมันเท่านั้น