บทที่ 1574 หลักการช่วยชีวิตผู้คน

สีหน้าของเปาหยวนดูหนักอึ้งขึ้น โรคกระเพาะนี้สร้างความทรมานให้เขามาร่วมหลายปีแล้ว เขาพบแพทย์มาก็หลายคน ทานยามาก็มากมาย แต่กลับไม่เคยได้รับการรักษาให้หายขาดเสียที โรงพยาบาลบางแห่งบอกเขาว่า วิธีการรักษาที่ดีที่สุดคือการผ่าตัด แต่เขากลับรู้สึกว่า แค่โรคกระเพาะเล็กๆ น้อยๆ จะต้องถึงขั้นผ่าตัดเชียวหรือ มันย่อมต้องบั่นทอนสุขภาพพื้นฐานของร่างกายอย่างแน่นอน จึงปฏิเสธไป

เขาทานยามานานหลายปี นอกจากจะช่วยบรรเทาอาการได้เพียงเล็กน้อยแล้ว ก็ไม่มีผลลัพธ์ที่ชัดเจนแต่อย่างใด แน่นอนว่า อาจจะเป็นอย่างที่หลี่ชิงเฟิงว่าไว้ คือเขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องข้อห้ามในการใช้ยาให้ดีพอ เช่น การพักผ่อนให้เพียงพอ ไม่นอนดึก และทานอาหารให้ตรงเวลา แต่ลองถามดูเถิด ในยุคสมัยนี้ นอกจากคนที่ไม่ได้ทำงานแล้ว จะมีสักกี่คนที่สามารถพักผ่อนเพียงพอ ไม่นอนดึก และทานอาหารตรงเวลาได้กัน? น้อยนัก คนส่วนใหญ่ต่างถูกกระแสสังคมยุคนี้ผลักดันให้ก้าวไปข้างหน้า ไม่มีทางได้หยุดพัก

หลี่ชิงเฟิงเห็นเขานิ่งเงียบไป จึงกล่าวต่อว่า: "ท่านคงต้องทนทุกข์กับโรคกระเพาะมาหลายปีแล้วสินะครับ”

“แถมคงทานยามาก็ไม่น้อยเลยใช่ไหมครับ?"

เปาหยวนถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ แล้วพยักหน้า: "จริงอย่างว่า ทั้งยาแผนปัจจุบันและยาแผนจีนฉันทานมาไม่น้อย แต่ผลลัพธ์ก็ไม่ได้ชัดเจนอะไร”