บทที่ 1575 ทดลองยาด้วยตัวเอง

"แน่นอนครับ" เปาหยวนยิ้มเยาะเย้ยตัวเอง พลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีเกียจคร้าน เขากล่าวว่า: "ความคิดของผมพวกนี้มันคงดูไร้เดียงสาไปสินะ”

“แต่โลกใบนี้เต็มไปด้วยความยากลำบาก ถ้าไม่มีความคิดไร้เดียงสาไว้ปลอบใจตัวเองหรือทำให้ชีวิตสวยงามขึ้นบ้าง คุณบอกหน่อยเถอะว่าวันเวลาเหล่านี้จะผ่านไปได้อย่างไร?"

หลี่ชิงเฟิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มองเปาหยวนด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เขาเคยคิดว่าเปาหยวนคงแค่เห็นใจชาวบ้านระดับล่าง จึงมีความรู้สึกร่วมเช่นนี้ ไม่นึกเลยว่าเขาจะนำตัวเองไปเปรียบเทียบกับชาวบ้านระดับล่างจริงๆ ดังนั้น เขาจึงรู้สึกว่าชีวิตช่างยากลำบาก และรู้สึกว่าชีวิตนี้มันช่างขมขื่น แต่คนในตำแหน่งสูงส่งเช่นเขาจะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร?

เขาเริ่มพิจารณาเปาหยวนใหม่อีกครั้ง หลังจากสำรวจตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าอย่างละเอียด เขาก็พบสิ่งที่น่าตื่นตะลึง รองเท้าของเขาที่พื้นหลุดออกมาถูกติดกาวซ่อมใหม่ แต่เพราะติดกาวไม่ประณีตพอ กาวจึงทะลักออกมาเลอะผิวรองเท้า กางเกงของเขาน่าจะเป็นของที่ไซส์ใหญ่เกินไป จึงถูกแก้ตะเข็บใหม่ บริเวณที่เย็บมีรอยเข็มสองแถว แม้แต่เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาก็ยังมีกลิ่นน้ำยาฟอกขาว ในใจของหลี่ชิงเฟิงเกิดข้อสันนิษฐานที่กล้าหาญขึ้นมาทันที: "ท่านหัวหน้าเปาครับ ท่านกำลังให้ทุนการศึกษานักเรียนยากจนหรือช่วยเหลือผู้ยากไร้อยู่ใช่ไหมครับ?"

เปาหยวนชะงักไป: "คุณรู้ได้ยังไง?" หลี่ชิงเฟิงยิ้ม: "เดาเอาน่ะครับ" เปาหยวนยิ้มเขินอายแล้วกล่าวว่า: "ฉันให้ทุนเด็กนักเรียนยากจนอยู่ไม่กี่คน เป็นเด็กที่กำพร้าพ่อแม่น่ะ”