บทที่ 1582 พี่ชายคนโตวัยหกขวบ

เปาหยวนนั้นหลงใหลในเรื่องนี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แม้ในยามที่ไม่มีใครมาให้ทุนสนับสนุน เขาก็ยังใช้เงินเดือนของตัวเองทำเรื่องนี้มานานนับสิบปี ในเมื่อตอนนี้มีคนที่มีอุดมการณ์เดียวกันมาร่วมอุดมการณ์ด้วย เขาย่อมดีใจเป็นที่สุด แต่เขาไม่ได้ดีใจเพื่อตัวเอง เขาดีใจเพื่อเด็กๆ เหล่านั้นต่างหาก

...

จื่อเหิงกากบาทบนปฏิทินตั้งโต๊ะไปเรื่อยๆ ทีละช่องๆ ในที่สุดก็มาถึงวันที่เขาวงกลมไว้ เขาตะโกนด้วยความดีใจว่า: "พ่อครับ วันนี้วันเกิดผม" ว่าแล้วก็รีบวิ่งออกจากห้องมา ท้องฟ้าในตอนนี้เพิ่งจะสว่างรำไร บรรยากาศโดยรอบเงียบสงบ เจ้าลิงนอนหมอบอยู่บนม้านั่งหินในลานกลางบ้าน เสือดาวลายเมฆนอนหมอบอยู่ที่ขั้นบันไดหน้าประตูใหญ่ที่เปิดอ้าไว้ แสงอาทิตย์ยามเช้าเจือจางราวกับไข่ขาวและไข่แดงที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว อ่อนโยน ใสกระจ่าง และยังแผ่กลิ่นหอมอบอวลของอาหารออกมา

ในครัวมีเสียงดังฉ่าเป็นระยะ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นฝีมือของคุณพ่อที่กำลังทำอาหารเช้าให้พวกเขา เขาวิ่งไปที่หน้าประตูครัว เห็นคุณพ่อยืนหันหลังให้กับแสงที่ส่องผ่านหน้าต่าง ร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านอยู่ข้างเตาไฟ มือทั้งสองข้างของเขา ราวกับคทาวิเศษที่เรียกฝนเรียกลมได้ ถือตะหลิวเล็กๆ เล่มหนึ่ง เนรมิตอาหารรสเลิศนับไม่ถ้วนจนคนทานต้องติดใจ แม้แต่ข้าวสวยธรรมดาที่สุด เมื่ออยู่ในมือของเขา ก็ยังเปล่งประกายออกมาได้ราวกับดวงดาว หากได้ดวงดาวและดวงจันทร์จากจักรวาลอันกว้างใหญ่มาเป็นวัตถุดิบ ไม่รู้ว่าเขาจะเนรมิตความรุ่งโรจน์ที่สั่นสะเทือนปฐพีออกมาได้ถึงเพียงไหน

จื่อเหิงคิดในใจว่า ตนเองในฐานะลูกชายของพ่อ ย่อมต้องได้รับถ่ายทอดความเป็นเลิศมาบ้าง เขาทั้งฉลาดและอดทน เขาหมั่นเพียรและมองโลกในแง่ดี เช่นนั้นแล้ว ฝีมือการทำอาหารของเขา ย่อมต้องไม่แพ้พ่ออย่างแน่นอน เป็นหนึ่งในใต้หล้า! ดังนั้น เขาจึงหยิบยกความคิดเมื่อหลายวันก่อนขึ้นมา ยืนอยู่ข้างๆ พลางขยี้ตาหาวแล้วถามว่า: "พ่อครับ วันนี้วันเกิดผม เราจะทำเค้กกันไหมครับ?"