บทที่ 1581 บริจาคกำไรสุทธิร้อยละสิบเพื่อการกุศล

เสี่ยวเจิ้งรู้สึกดีใจแทนเขา จึงใช้ตะเกียบสะอาดๆ คีบขาไก่ให้หัวหน้า: "หัวหน้าครับ ขาไก่นี่ก็หอมมาก ลองชิมดูสิครับ" เปาหยวนไม่ปฏิเสธ เขาคว้าขาไก่ขึ้นมาแทะทันที เคี้ยวจนปากมันแผล่บอย่างมีความสุข ท่าทางของเขาเรียบง่ายและเป็นธรรมชาติ ไม่มีท่าทีเสแสร้งแต่อย่างใด ฉากนี้ไม่เพียงแต่ทำให้เสี่ยวเจิ้งประหลาดใจ แม้แต่คนกลุ่มที่อยู่โต๊ะข้างๆ ซึ่งเคยสบประมาทเรื่องยาพิเศษก็ยังตกตะลึง

ท่าทางของเปาหยวนดูไม่เหมือนคนแสร้งทำเลย ถ้าจะบอกว่าตอนที่เขาซดซุปเมื่อครู่เป็นการแสดง ตอนนี้ภาพตรงหน้าก็ดูไม่เหมือนการแสดงเลยแม้แต่น้อย แม้จะไม่ใช่ทุกคนที่เคยป่วยเป็นโรคกระเพาะ แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าอาการปวดท้องมันทรมานแค่ไหน ทานมากไปก็ปวด ทานน้อยไปก็ปวด จะทานอะไรก็ปวดไปหมด เพราะเปาหยวนไม่ค่อยไปทานอาหารข้างนอก ทุกคนจึงมักเห็นเปาหยวนทานอาหารที่โรงอาหารอยู่เสมอ ภาพที่เห็นเขาทานอาหารในวันวานนั้นทรมานอย่างเห็นได้ชัด แต่ทำไมวันนี้ถึงได้เป็นเช่นนี้? ดูเหมือนเขาจะหายจากโรคกระเพาะไปเสียสนิท ทานได้อย่างมีความสุขขนาดนี้? ซดซุปไปสองถ้วยก็ว่าไปอย่าง เพราะซุปมันทานง่ายเหมือนน้ำ แต่ทำไมการทานข้าวและเนื้อถึงได้ดูง่ายดายและมีความสุขขนาดนั้น? หรือว่าจะเป็นเพราะยาพิเศษที่ทานไปเมื่อเช้านี้มันเห็นผลจริงๆ?

จะเป็นไปได้อย่างไร? จะเป็นไปได้อย่างไรกัน? จะมีเหตุผลอะไรที่ยาพิเศษแบบนี้จะมีอยู่จริง? ต่อให้เป็นเทวดาเสกคาถา ก็ต้องมีลูกเล่นบ้างสิ! แต่ยานี้กลับทำให้กระเพาะของเปาหยวนดีขึ้นในทันทีทันใดแบบนี้เลยหรือ? ไม่สมจริงเลย! ไม่สมจริงเกินไปแล้ว! ในปัจจุบันทุกคนต่างรู้ดีว่าสรรพคุณของยามันอ่อนแรงเพียงใด ส่วนใหญ่ต้องทานติดต่อกันหลายคอร์สหลายคอร์ส ไม่มีทางที่จะมีสิ่งที่ทานแค่ครั้งเดียวแล้วเห็นผลแบบนี้ ยกเว้นเสียแต่ยาที่ออกฤทธิ์สั้น เช่น ยาลดไข้ หรือยาแก้ปวดห้ามเลือด ถึงจะเห็นผลทันทีทันใด แต่ยารักษาโรคกระเพาะ จะออกฤทธิ์เร็วขนาดนั้นได้อย่างไร?

ทุกคนรู้สึกทึ่งในขณะเดียวกันใบหน้าก็รู้สึกร้อนผ่าว ราวกับมีฝ่ามือนับไม่ถ้วนตบลงมาบนหน้าของพวกเขาฉาดๆ ทุกคนต่างเริ่มทำตัวไม่ถูก ตอนนี้พวกเขาเหมือนกับกบในกะลา และเหมือนกับคางคกที่ได้แต่มองหงส์อยู่ไกลๆ เสี่ยวเจิ้งมองมาที่พวกเขา ในแววตามีแต่ความดูแคลน สายตานี้ทำให้คนกลุ่มนั้นรู้สึกเหมือนมีหนามทิ่มแทงที่หลัง รู้สึกกระวนกระวายไปทั้งตัว

มื้อเที่ยงของเปาหยวนเป็นมื้อที่อิ่มเอมใจที่สุดเท่าที่เคยมีมา นั่นทำให้เขาเชื่อมั่นในยาของหลี่ชิงเฟิงมากขึ้นไปอีกขั้น หลังมื้อเที่ยง เขาจึงทานยาอีกหนึ่งเม็ดตามคำแนะนำของหลี่ชิงเฟิง และเมื่อถึงตอนเย็นตอนที่เขากลับถึงบ้าน ความอยากอาหารที่พุ่งสูงขึ้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเกือบทำให้ภรรยาของเขาตกใจแทบแย่