บทที่ 1585 ความรักที่แสดงออกมา

จื่อเหิงคือบุคคลที่พวกเขาชื่นชม ดังนั้นพวกเขาจึงรีบมากันอย่างรวดเร็ว เมื่อเจอหน้าจื่อเหิง ก็พากันรุมล้อมเขาไม่ห่าง คนที่มีอายุมากกว่าจื่อเหิงก็เรียกเขาว่าน้องจื่อเหิง ส่วนคนที่อายุน้อยกว่าจื่อเหิง ก็เรียกเขาว่าพี่จื่อเหิง ท่ามกลางคำเรียกขานพี่ชายและน้องชายเหล่านั้น จื่อเหิงรู้สึกว่าตนเองเป็นเด็กน้อยน่ารักที่ใครเห็นก็ต้องหลงรัก เหมือนดอกไม้ที่ใครเห็นก็ต้องหลงใหล

ดูสิ คนพวกนี้ไม่ได้สนิทกับเขาเลยสักนิด แต่ทว่า แต่ละคนกลับแสดงท่าทีที่เหมือนกับว่ามีเขาเป็นศูนย์กลางชีวิต ยามที่พวกเขามองเขา ในแววตาเต็มไปด้วยแสงประกาย นั่นคือแสงแห่งความชื่นชมและศรัทธา เขาทานข้าวแปดชาม พวกเขาก็พากันอุทานด้วยความทึ่ง เขาท่องบทกวีฉูซือเปี่ยว พวกเขาก็ยิ่งตะลึงจนค้าง ท่ามกลางเสียงชื่นชมของทุกคน เจ้าตัวน้อยกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่ในใจ: เจ้าพวกนี้ คอยดูเถอะ ฉันจะทำให้พวกแกหลงหัวปักหัวปำ!

ด้วยการแสดงของเจ้าของวันเกิดตัวน้อยอย่างจื่อเหิง มื้อค่ำคืนนี้จึงครึกครื้นเป็นพิเศษ ลากยาวจนถึงสามทุ่มกว่าจะเลิกรา ทุกคนต่างช่วยกันเก็บกวาดสถานที่ที่เละเทะก่อนจะกลับไป หลี่ชิงเฟิงจึงไม่ได้เหนื่อยจนเกินไปนัก หลังจากส่งทุกคนกลับแล้ว เขาก็ไปอาบน้ำให้จื่ออวี๋

จื่อเหิงอาบน้ำเสร็จและกลับเข้าห้องนอนของตัวเองเรียบร้อยแล้ว เขานั่งขัดสมาธิบนเตียง แกะซองอั่งเปาทีละซอง สิบหยวน ยี่สิบหยวน ห้าสิบหยวน หนึ่งร้อยหยวน จำนวนเงินในซองอั่งเปาเหล่านี้ส่วนใหญ่เป็นใบสิบหยวน ก็แค่ให้เป็นพิธีเท่านั้น แต่เพราะทุกคนต่างก็ให้กันคนละซอง รายได้จึงถือว่าไม่น้อยเลย เมื่อมองดูธนบัตรใบละสิบหยวนเหล่านั้น ใจของจื่อเหิงก็เบิกบานดุจดอกไม้บาน ถ้าวันเกิดทุกวันได้ก็คงดี ป่านนี้เขาคงเก็บอั่งเปาได้เยอะแยะทุกวันแล้วใช่ไหม?