บทที่ 1586 พืชผักยังดูน่ามองกว่าคนเสียอีก

เขาเอ่ยชมอย่างประหลาดใจด้วยรอยยิ้ม: "หนูเก่งมากเลยครับ จื่ออวี๋รู้ด้วยว่าต้องช่วยพ่อทุบหลัง" พอได้ยินพ่อชมว่าตัวเองเก่ง หนูน้อยก็ดีใจมาก เธอยิ่งใช้แรงเต็มที่ ทุบลงบนไหล่พ่ออย่างไม่ลดละ กำปั้นเล็กๆ ที่นุ่มนิ่มราวกับห่อหุ้มด้วยนุ่น ดูเหมือนจะใช้แรงทั้งหมดที่มีจนแทบหมดแรง แต่จริงๆ แล้วกลับแทบไม่มีน้ำหนักเลยสักนิด

จื่อเหิงเห็นน้องสาวทุ่มเทกว่าตนก็รู้สึกยอมแพ้ไม่ได้ เขาจึงกำหมัดเล็กๆ ทั้งสองข้างไว้แน่น แล้วใช้แรงที่มากกว่าเดิม ด้วยความเร็วที่เร็วกว่าเดิม ทุบลงบนแผ่นหลังของคุณพ่อ ตามด้วยเสียงดังปึกๆๆ หลี่ชิงเฟิงรู้สึกราวกับว่ากระดูกสันหลังของเขากำลังจะอ่อนนุ่มลงเสียจริง มันสบายจริงๆ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมผู้หญิงถึงชอบไปทำสปา ที่แท้การถูกปรนนิบัติแบบนี้นี่เองที่รู้สึกผ่อนคลายสบายใจ

ทว่าเด็กน้อยทั้งสองต่างก็เห่อได้เพียงชั่วครู่ ต่างคนต่างทุบได้ไม่ถึงสองนาที ก็หยุดลง จื่อเหิงทรุดตัวลงนั่งบนเตียง หอบหายใจถี่พลางพูดว่า: "เหนื่อยจัง ผมทุบไม่ไหวแล้ว" หลังของพ่อแข็งราวกับก้อนหิน กำปั้นเล็กๆ ของเขาทุบลงไปจนรู้สึกเจ็บไปหมด จื่ออวี๋เห็นพี่ชายไม่ทุบต่อ ก็หยุดตามไปด้วย จื่อเหิงนั่งอยู่บนเตียง ส่วนเธอทรุดตัวลงในอ้อมกอดของพ่อ อยากให้พ่อกอด

หลี่ชิงเฟิงโอบกอดหนูน้อยไว้อย่างจนใจ หอมแก้มเธอเบาๆ แล้วกล่าวว่า: "หนูเก่งมากเลยครับ!”