บทที่ 1604 เจ้าแมวตัวนี้ทำตัวเหลือเกินจริงๆ

หลี่ชิงเฟิงอ่านข้อความจบก็นิ่งเงียบไปนาน เขายืนอยู่ท่ามกลางลมยามเช้าที่เย็นสบายในป่า พลางแหงนหน้ามองฟ้า พลางคิดในใจว่า ทั้งหมดนี้เป็นเพราะตัวเขาเองที่ทำร้ายเจ้าแมวป่าตัวใหญ่

ถ้ารู้ว่ามันจะกลายเป็นแบบนี้ สู้ตอนนั้นจับมันทำหมันเสียตั้งแต่ต้นยังจะดีกว่า ถึงแม้ในใจจะบ่น แต่ถึงอย่างไรมันก็เป็นแมวป่าตัวน้อยที่เขาดูแลมานาน เขาคงไม่สามารถนิ่งดูดายปล่อยให้เจ้าแมวป่าตัวใหญ่ถูกจับไปขายที่ร้านรับซื้อของป่าได้จริง ๆ

ไม่มีทางเลือกอื่น หลังมื้อเช้าเขาจึงพาลูกทั้งสองคนกลับไปที่หมู่บ้านก่อน เขาฝากเด็กๆ ไว้ที่บ้าน ให้เจ้าลิงและเสือดาวลายเมฆช่วยดูแล ส่วนตัวเขาเองก็ขับรถกระบะตรงไปยังหมู่บ้านไป๋มู่ เจ้าแมวป่าตัวใหญ่ถูกคนจากหมู่บ้านไป๋มู่จับตัวเอาไว้ ส่วนรายละเอียดเรื่องราวทั้งหมด คงต้องไปพบคนต้นเรื่องถึงจะรู้

ไม่นานนัก รถก็มาจอดหน้าบ้านหลังใหญ่โตโอ่อ่าหลังหนึ่งที่ต้นหมู่บ้านไป๋มู่ บ้านหลังนี้ใหญ่มาก แค่ตัวอาคารก็น่าจะมีพื้นที่ประมาณสามถึงสี่ร้อยตารางเมตร แถมยังมีสวนที่กว้างขวาง มีการปลูกไม้ดอกไม้ประดับเอาไว้มากมาย ทันทีที่รถของหลี่ชิงเฟิงจอดลงที่หน้าประตูบ้าน ก็มีเสียงแมวร้องที่คุ้นหูดังมาจากในบ้าน

หลี่ชิงเฟิงก้าวลงจากรถพร้อมกับกวาดสายตามองเข้าไปในลานบ้าน เขาก็เห็นเจ้าแมวป่าตัวใหญ่ถูกขังอยู่ในกรงเหล็กเล็กๆ สภาพดูตื่นตระหนกไม่น้อย มันคงจะรู้ว่าพี่เลี้ยงมาช่วยแล้วถึงได้ส่งเสียงร้องไม่หยุด