บทที่ 1605 ไม่ให้เหลือแม้แต่ตัวเดียว

พูดถึงตรงนี้ ลมหายใจของชายชราก็เริ่มหอบแรงขึ้น เขาเอนตัวพิงพนักเก้าอี้พลางหอบหายใจถี่ เขายกนิ้วชี้ไปที่กรงเหล็กในลานบ้านแล้วพูดอย่างโกรธเคืองว่า: "แมวที่บ้านเจ้ามันไม่ใช่ของดีเลยจริงๆ!”

“ครึ่งปีก่อนตอนมันมาที่หมู่บ้านเรา มันก็คอยหว่านเสน่ห์ใส่แมวที่บ้านฉันทุกวัน ไม่นานก็ทำให้แมวบ้านฉันท้องโตจนได้”

“เฮ้อ ท้องก็ทนได้”

“ถ้าจะโทษก็ต้องโทษแมวบ้านฉันที่มันไม่รักนวลสงวนตัว พอเห็นแมวตัวผู้ของบ้านเจ้าก็เดินต่อไม่ไหวเลย”

“เรื่องนี้อาพอจะยอมรับได้!”