บทที่ 1606 พ่อหนุ่มผู้ทรหดแห่งค่ำคืน

หลี่ชิงเฟิงจะทำอะไรได้อีกล่ะ? ในเมื่อแมวป่าที่เขาเลี้ยงไว้ไปทำตัวสำส่อนกับแมวบ้านของคนอื่นจนชาวบ้านเดือดร้อนกันไปทั่ว ก็ควรต้องจัดการกับแมวป่าตัวนั้นเสียให้เข็ด จะให้เรื่องนี้ผ่านไปเฉยๆ เพียงเพราะเจ้าของแมวคือหลี่ชิงเฟิงน่ะหรือ? ไม่มีทาง

ชาวบ้านในหมู่บ้านไป๋มู่ต่างก็โกรธเคืองจนกินข้าวไม่ลงตั้งแต่เช้า แต่เรื่องราวก็เริ่มมีทางออกที่สดใสขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อได้ยินข่าวว่าหลี่ชิงเฟิงมาที่หมู่บ้านไป๋มู่ และได้ยินว่าหลี่ชิงเฟิงยินดีที่จะนำลูกแมวทั้งหมดที่เกิดจากเชื้อของแมวป่าตัวนั้นกลับไปดูแล? เรื่องนี้ทำเอาชาวบ้านดีใจกันยกใหญ่ บ้านไหนที่ถูกเจ้าแมวป่าตัวนั้นทิ้งเชื้อเอาไว้ ต่างก็รีบวิ่งวุ่นนำลูกแมวมาดักรอที่รถของหลี่ชิงเฟิงทันทีที่ได้ยินข่าว

ชาวบ้านในเขตภูเขามักจะมีความเมตตาต่อสัตว์อย่างสุนัขและแมวมากกว่าสัตว์ชนิดอื่น ในท้องถิ่นนี้ คนที่กินเนื้อสุนัขมีน้อยมาก ส่วนคนกินเนื้อแมวน่ะหรือ? ไม่มีเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นหากแมวหรือสุนัขที่เลี้ยงไว้คลอดลูก ก็ไม่เคยมีใครฆ่าทิ้งหรือทอดทิ้งพวกมัน โดยมากมักจะประกาศให้ชาวบ้านคนอื่นๆ ในละแวกใกล้เคียงมารับไปเลี้ยงต่อ หากมีคนยินดีจะรับไปเลี้ยง ชาวบ้านมักจะยกให้ฟรีๆ ถ้าที่รับไปเลี้ยงเป็นลูกสุนัข ก็อาจจะมีธรรมเนียมเก็บเงินเป็นสัญลักษณ์แค่สิบหยวน เพราะสุนัขในท้องถิ่นถือเป็นตัวแทนของ 'ทรัพย์สิน' จึงไม่สามารถยกให้กันฟรีๆ ต้องแลกเปลี่ยนกัน ส่วนแมวนั้นไม่มีธรรมเนียมนี้

แต่ตอนนี้ในหมู่บ้านแมวมีอยู่เต็มไปหมด ต่อให้มีคนอยากรับไปเลี้ยง ก็มักจะเลี้ยงกันแค่คนละตัว ไม่รู้ว่าเจ้าแมวป่าตัวนั้นไปเอาเชื้อพันธุ์อะไรมา ลูกแมวถึงได้มีอัตราการรอดชีวิตสูงลิ่ว แถมยังดกเหลือเกิน ลูกแมวหนึ่งครอกมีอย่างน้อยเจ็ดถึงแปดตัว บางครอกมีถึงสิบกว่าตัว ด้วยเหตุนี้ ชาวบ้านจึงลำบากใจอย่างถึงที่สุด ดังนั้น เมื่อได้ยินว่าหลี่ชิงเฟิงยินดีจะรับผิดชอบ พวกเขาจึงรีบอุ้มลูกแมวที่บ้านมาดักรอตัวเขาเอาไว้

หลี่ชิงเฟิงก้าวลงจากรถ เห็นชาวบ้านต่างมองมาที่เขาด้วยความตื่นเต้น ปวดหัวขึ้นมาทันที เขาถาม: "ที่พวกคุณอุ้มมานี่ ทั้งหมดเป็นลูกของเจ้าแมวตัวแสบที่บ้านผมใช่ไหม?" ชาวบ้านคนหนึ่งเดินก้าวออกมาเปิดถุงปุ๋ย เพื่อแสดงให้หลี่ชิงเฟิงเห็น: "ชิงเฟิง ดูเองเถอะแล้วจะรู้"