บทที่ 1607 ดูยังไงเจ้าก็พึ่งพาไม่ได้เลย

หลังจากพลังวิเศษไหลเข้าสู่ร่างกาย แม่แมวที่เคยอ่อนเพลียหมดแรงกลับมามีชีวิตชีวาขึ้นในทันที ดูเหมือนแม้แต่ดวงตาของพวกมันก็ยังดูมีประกายขึ้นมาก นอกจากนี้ เดิมทีแม่แมวพวกนี้ยังแอบต่อต้านหลี่ชิงเฟิงอยู่บ้าง แต่หลังจากได้รับพลังวิเศษจากเขาแล้ว พวกมันก็ไม่ต่อต้านเขาอีกต่อไป ต่างพากันหมอบลงข้างเท้าเขาอย่างว่าง่ายและเชื่องอย่างยิ่ง

จนถึงตอนนี้ จื่อเหิงจึงเอ่ยถามขึ้นมาว่า: "พ่อครับ ทำไมพ่อถึงจับแมวกลับมาเยอะแยะขนาดนี้ล่ะครับ?"

จื่ออวี๋ยืนอยู่ข้างตะกร้า ดวงตากลมโตจ้องมองลูกแมวตัวน้อยๆ ตาไม่กะพริบ ยิ่งมอง แววตาก็ยิ่งเป็นประกาย เธออยากจะเอื้อมมือไปสัมผัสเจ้าตัวเล็กพวกนั้น แต่ก็ยังมีความกลัวอยู่บ้าง หลี่ชิงเฟิงหยิบลูกแมวตัวที่เล็กที่สุดในตะกร้าส่งให้จื่ออวี๋ แล้วตอบคำถามของจื่อเหิงว่า: "แมวพวกนี้ไม่ใช่พ่อจับมาหรอกนะ”

“พวกมันทั้งหมดเป็นลูกของเจ้าแมวป่าตัวใหญ่ ต่อจากนี้ไป พวกมันจะต้องใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับเจ้าแมวป่าตัวใหญ่"